Praca w firmie ojca nie pozbawi automatycznie zasiłku

Zgodnie z art. 22 kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy podwładny zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz zatrudniającego i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym, a pracodawca do zatrudniania etatowca za wynagrodzeniem. O tym zaś, czy strony istotnie nawiązały stosunek pracy, nie decyduje samo podpisanie umowy nazwanej umową o pracę, lecz faktyczne i rzeczywiste realizowanie na jej podstawie elementów charakterystycznych dla angażu. Zaś cechą wyróżniającą stosunek pracy jest świadczenie obowiązków pod kierownictwem zatrudniającego. Brak podporządkowania jest z kolei wystarczający do uznania, że zadania służbowe nie są realizowane w ramach stosunku pracy. Podporządkowanie pracownika może polegać na określeniu przez zwierzchnika czasu pracy i wyznaczeniu zadań, natomiast co do sposobu ich realizacji podwładny ma pewien zakres swobody, zwłaszcza gdy wykonuje zawód twórczy. Przytoczony pogląd wyraził Sąd Najwyższy (dalej: SN) w wyroku z 7 września 1999 r., sygn. akt I PKN 277/99.