Nie każda osoba z obniżonym etatem w czasie epidemii otrzyma wyrównanie zasiłku chorobowego

W przypadku pracownic w ciąży najczęstszym schematem jest pobieranie zasiłku macierzyńskiego zaraz po zasiłku chorobowym. Oznacza to, że zasiłek macierzyński obliczany jest od tej samej podstawy, jak poprzednio pobierany zasiłek chorobowy, co wynika z art. 43 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa). Zgodnie z nim podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż trzy miesiące kalendarzowe.

Inna zasada ma jednak zastosowanie w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana wymiaru czasu pracy. Zgodnie z art. 40 ustawy zasiłkowej w razie zmiany umowy o pracę lub innego aktu, na podstawie którego powstał stosunek pracy, polegającej na zmianie wymiaru czasu pracy, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego i innych zasiłków stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy. Będzie tak w sytuacji, gdy zmiana ta nastąpiła w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, lub w miesiącach poprzedzających, z których jest ustalana podstawa zasiłków. Ma to związek funkcją, jaką pełnią świadczenia chorobowe. Mają one za zadanie zastąpić przychód, jaki pracownik osiągnąłby, gdyby wykonywał pracę. Skoro zmniejszono wymiar czasu pracy, a co za tym idzie także wynagrodzenie, utracony przychód jest niższy. Zasadę tę zastosowano także do pracowników, których wymiar czasu pracy obniżono na podstawie przepisów specustawy o COVID-19, co wywołało dyskusje.