Chorzy czekają na rozporządzenie wydłużające ważność orzeczeń

Osobom, które w okresie 30 dni po ustaniu obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zgłoszą wniosek o przyznanie, ponowne ustalenie wysokości lub podjęcie wypłaty emerytury, renty lub innego świadczenia o charakterze długoterminowym, przyznawanego przez ZUS, prawo do tych świadczeń albo do ich wypłaty w ponownie ustalonej wysokości lub wypłata świadczenia przysługuje od dnia, w którym zostały spełnione ustawowe warunki do ich otrzymania, nie wcześniej jednak niż od 1 marca 2020 r. Taką gwarancję dała świadczeniobiorcom ustawa o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zmieniająca specustawę o COVID-19. To szczególnie ważne dla osób, których świadczenia są uzależnione od orzeczenia o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy lub też niezdolności do samodzielnej egzystencji. O ile do świadczeń długookresowych zaliczana jest renta z tytułu niepełnosprawności lub też świadczenie przedemerytalne, o tyle świadczenie rehabilitacyjne – już nie. System ubezpieczeń społecznych kwalifikuje je do świadczeń krótkookresowych, nawet jeśli zostało przyznane na maksymalny, dopuszczalny przepisami okres. Zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przysługuje ono ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, ale nie dłużej niż 12 miesięcy.