Jak wyliczyć podstawę wymiaru zasiłku

Podstawę wymiaru zasiłku opiekuńczego dla pracownika stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

Jeżeli jednak w okresie tego ubezpieczenia pracownik nie osiągnął wynagrodzenia wskutek nieobecności w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, to przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku opiekuńczego płatnik zasiłku wyłącza wynagrodzenie za miesiące, w których przepracował mniej niż połowę obowiązującego go czasu pracy.

Taka sytuacja ma miejsce w tym przypadku. Pracownica w ciągu 12 miesięcy poprzedzających październik nie uzyskała wynagrodzenia. Ma ona jednak prawo do stałego wynagrodzenia określonego w umowie o pracę. W związku z tym podstawę wymiaru zasiłku opiekuńczego należy ustalić na podstawie kwoty wynagrodzenia wynikającego z umowy o pracę.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku opiekuńczego ustala się przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez pracownika za okres ubezpieczenia przez liczbę miesięcy, w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte. W opisanej sytuacji podstawa zostanie ustalona na podstawie stałego wynagrodzenia przysługującego za jeden miesiąc pracy.

Prawo do zasiłku opiekuńczego osobom podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu przysługuje bez okresu wyczekiwania. Płatnik prawo do niego i jego wysokość ustali na podstawie wniosku złożonego przez pracownicę oraz zwolnienia lekarskiego ZUS ZLA. Wzór wniosku ZUS Z-15 jest dostępny również na stronie internetowej serwisu www.kadry.gazeta prawna.pl.

Łącznie w ciągu roku kalendarzowego wymiar zasiłku opiekuńczego na dziecko, które nie ukończyło 14 lat nie może przekroczyć 60 dni. Natomiast na dziecko powyżej 14. roku życia albo innego członka rodziny - 14 dni. Jeżeli zasiłek opiekuńczy przysługuje na opiekę nad dziećmi i innymi członkami rodziny to łącznie w roku kalendarzowym przysługuje nie dłużej niż 60 dni.

Art. 36 ust. 1, art. 37 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 47 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 77, poz. 512).