Imprezy podlegają oskładkowaniu

ZUS coraz częściej korzysta z niekorzystnych dla firm interpretacji izb skarbowych nakazujących płacenie podatku dochodowego od świadczeń fundowanych pracownikom. Interpretacje te są podstawą do obciążenia przedsiębiorcy przez ZUS także składkami na ubezpieczenia społeczne. Z powodu licznych zapytań naszych Czytelników, DGP zwróciła się do Centrali ZUS o szczegółowe wyjaśnienie, od czego firmy obowiązkowo muszą zapłacić składki. Przygotowana specjalnie dla DGP odpowiedź nie pozostawia żadnych wątpliwości co do interpretacji obowiązujących przepisów.

Wśród przychodów wyłączonych z podstawy wymiaru składek są świadczenia finansowane ze środków przeznaczonych na cele socjalne, które pochodzą z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Zostały one wymienione w par. 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. nr 161, poz. 1106 z późn. zm.). Zgodnie z nim wszelkie świadczenia w całości wypłacane pracownikom z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych prowadzonego przez pracodawców mających taki obowiązek (czyli zatrudniających 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty) nie stanowią podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Musi być jednak spełniony warunek, że wysokość tych świadczeń ma być zróżnicowana ze względu na sytuację życiową, rodzinną i materialną osoby uprawnionej. Określa to art. 8 ust. 1 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 1996 r. nr 70, poz. 335 z póżn. zm.). Należy jednak pamiętać, że wydatki te muszą być zgodne z regulaminem tego funduszu obowiązującym u konkretnego pracodawcy.

ZUS zwraca także uwagę, że podstawy wymiaru składek nie stanowi wartość posiłków udostępnianych pracownikom, o ile ich wartość nie przekracza kwoty 190 zł miesięcznie. Wyłączenie to ma zastosowanie tylko wówczas, gdy pracodawca z tego tytułu nie wypłaca ekwiwalentu pieniężnego swoim pracownikom.

Przedsiębiorcy nie muszą opłacać składek od wartości ubioru służbowego (umundurowania), którego używanie należy do obowiązków pracownika (par. 2 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia). Nie ma obowiązku także opłacania składek od ekwiwalentu pieniężnego za ten ubiór. Ani ustawa z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 z późn. zm.), ani rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie definiują jednak pojęcia ubioru służbowego ani umundurowania. Jednakże par. 2 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że pracownik ma mieć obowiązek używania ubioru służbowego. To jest przesłanka wyłączenia tego przychodu z podstawy wymiaru składek. ZUS interpretuje to w taki sposób, ubiorem służbowym będzie więc taka odzież, której noszenie w czasie pracy jest obowiązkiem pracownika. Ubiór ten powinien być charakterystyczny. Musi więc mieć określone: barwę, krój oraz logo pracodawcy. To wyróżnienie jest konieczne, aby taka odzież nie była wykorzystywana prywatnie przez pracownika po pracy.

Jednocześnie ZUS zwraca uwagę, że wśród świadczeń stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dla pracowników jest:

● udostępnienie przez pracodawcę pracownikowi samochodu służbowego w celach prywatnych,

● zapewnienie pracownikom uczestnictwa w spotkaniach szkoleniowo-integracyjnych,

● przekazanie pracownikom herbaty i cukru,

● opłacenie przez pracodawcę pracownikowi składki z tytułu zawartej z funduszem kapitałowym umowy ubezpieczenia na życie.

Równocześnie w art. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zostały numeratywnie wymienione tytuły do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, a w art. 66 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) - tytuły do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.

bozena.wiktorowska@infor.pl

Art. 8 ust. 1 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 1996 r. nr 70, poz. 335 z póżn. zm.).