Zlecenie bezpośrednio po umowie o pracę może szybciej dać zasiłek chorobowy

Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa różnicuje wymagany okres podlegania ubezpieczeniu, po którym ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego, w zależności od charakteru ubezpieczenia. Dłużej, bo 90 dni, na świadczenie będą czekać osoby ubezpieczone dobrowolnie, a więc np. zleceniobiorcy i przedsiębiorcy. Już po 30 dniach będzie ono za to przysługiwać pracownikom, bez względu na rodzaj umowy o pracę, jaka została z nimi zawarta, a więc niezależnie od tego, czy jest to umowa na okres próbny, na czas określony, na czas wykonywania określonej pracy, czy na czas nieokreślony. W przypadku pracowników zasada ta stosowana jest także do wynagrodzenia chorobowego wypłacanego przez pracodawcę przez pierwsze 33 dni niezdolności do pracy (14 dni w przypadku osób, które ukończyły 50 lat). Jeśli pracownik zachoruje przed upływem 30 dni od zatrudnienia, to mimo że nie uzyska przychodu, od którego będzie można opłacić składki, czas choroby zostanie wliczony do okresu wyczekiwania. Choroba przypadająca w tym czasie nie będzie natomiast wliczana do okresu zasiłkowego, jak potocznie nazywane są 182 dni (270 w przypadku niezdolności do pracy, która wystąpiła w trakcie ciąży lub była spowodowana gruźlicą), za które łącznie ubezpieczony ma prawo do wynagrodzenia chorobowego i zasiłku.