Przestój ekonomiczny a obowiązek wdrożenia PPK

Nie wlicza się tych okresów. Zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2215 ze zm., dalej ustawa o PPK) podmioty, które 30 czerwca 2019 r. zatrudniały co najmniej 50 osób, stosują ustawę o PPK od 1 stycznia 2020 r. W art. 133 ust. 1 ustawy o PPK przyjęto jednak, że jej przepisów może nie stosować podmiot zatrudniający, który w terminie wskazanym w art. 134 ust. 1 (czyli w terminie objęcia go ustawą o PPK) prowadzi PPE, w którym uczestniczy co najmniej 25 proc. osób zatrudnionych w tym podmiocie, oraz nalicza i odprowadza składki podstawowe do PPE w wysokości co najmniej 3,5 proc. wynagrodzenia.

W myśl art. 133 ust. 2 pkt 1 ustawy o PPK jej przepisy stosuje się jednak do wskazanego wyżej podmiotu, począwszy od dnia zawieszenia naliczania i odprowadzania składek podstawowych do PPE w okresie przekraczającym 90 dni. Bez znaczenia jest to, czy składki te nie są odprowadzane na podstawie jednostronnej decyzji pracodawcy, czy na podstawie porozumienia z reprezentacją pracowników. Limit 90 dni zawieszenia naliczania i odprowadzania składek do PPE dotyczy łącznego okresu tego zawieszenia. Odnosi się jednak do okresu przypadającego dopiero od daty objęcia danego podmiotu zatrudniającego reżimem ustawy o PPK. Oznacza to, że okres jednostronnego zawieszenia przez podmiot zatrudniający odprowadzania składek podstawowych do PPE na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 686, dalej ustawa o PPE) należałoby wliczać do omawianego limitu 90 dni, gdyby w przypadku pracodawcy 50+ przypadał od lub po 1 stycznia 2020 r.