Minimalne odszkodowanie zależy od okresu trwania zakazu konkurencji

@RY1@i02/2012/236/i02.2012.236.18300080f.802.jpg@RY2@

Arkadiusz Sobczyk, radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Współpracownicy

Strony umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy mają swobodę w zakresie ustalenia wysokości i sposobu obliczania odszkodowania z tego tytułu. Jedyne ograniczenie przewiduje art. 101² par. 3 kodeksu pracy określający minimalną wysokość odszkodowania należnego byłemu pracownikowi. Przepis ten gwarantuje odszkodowanie nie niższe niż 25 proc. wynagrodzenia otrzymanego przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi zakazu konkurencji.

Literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, że podstawą ustalenia wysokości odszkodowania jest wynagrodzenie, jakie pracownik otrzymywał w okresie trwania umowy o pracę odpowiadającym okresowi obowiązywania zakazu konkurencji. Trudności przy obliczeniu gwarantowanej pensji mogą pojawić się w sytuacji, gdy zatrudnienie pracownika trwało krócej niż okres obowiązywania zakazu podejmowania działalności konkurencyjnej. Ochronny charakter regulacji art. 101² par. 3 k.p. przemawia jednak za przyjęciem, że podstawą ustalenia odszkodowania z tytułu przestrzegania zakazu konkurencji jest wynagrodzenie otrzymywane przed ustaniem stosunku pracy przez okres nie krótszy niż okres obowiązywania zakazu konkurencji, nawet jeżeli faktycznie zatrudnienie trwało krócej (por. wyr. Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2008 r., I PK 161/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 42).

Jeśli zatem stosunek pracy trwał krócej niż umówiony przez strony zakaz konkurencji, odszkodowanie za powstrzymanie się od podejmowania i prowadzenia działalności konkurencyjnej powinno zostać wyliczone od wynagrodzenia hipotetycznego, które pracownik by otrzymał, gdyby jego stosunek pracy trwał przez okres odpowiadający co najmniej okresowi, na jaki ustanowiono zakaz.

not LG