Mam prawo do prywatności

W wyjątkowych przypadkach pracodawca może poprosić pracownika o podanie jego prywatnych danych kontaktowych. Ta zasada dotyczy jednak tylko osób zajmujących kluczowe dla firmy stanowiska - tych, których obecność jest niezbędna dla jej funkcjonowania. Listę takich stanowisk powinny zawierać wewnątrzzakładowe przepisy (np. regulamin pracy). Korzystanie przez przełożonego z tych kontaktów powinno jednak ograniczać się jedynie do sytuacji wyjątkowych i ściśle określonych w regulaminie.

Kodeks pracy określa dokładnie, jakie dane osobowe pracownik musi podać pracodawcy. Są to: imię (imiona) i nazwisko, imiona rodziców, data urodzenia, miejsce zamieszkania (adres do korespondencji), wykształcenie, przebieg dotychczasowego zatrudnienia, a także imiona, nazwiska oraz daty urodzenia jego dzieci, jeżeli pracownik zamierza korzystać z przywilejów wynikających z ich posiadania. Nawet jednak te dane osobowe, podane w zgłoszeniu do pracy i w ankiecie pracowniczej mogą być wykorzystane tylko w celach rzeczywiście uzasadnionych wyższą koniecznością.

Wśród nich nie ma prywatnych numerów telefonów komórkowych ani prywatnych e-maili pracowników, więc domaganie się ich udostępniania jest nieuprawnione, bo narusza prywatność. Tym bardziej niedopuszczalne jest udostępnianie przez pracodawcę osobom trzecim prywatnych numerów telefonów pracowników do celów służbowych.

Podsumowując - adresu pocztowego i elektronicznego, a także numeru telefonu prywatnego bez zgody pracownika nie należy używać do celów służbowych, ani go podawać innym, a pracownik ma prawo tego numeru nie udostępniać. To jest jego wyłączna własność i może nią dowolnie zarządzać.

Anna Ochremiak

dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 111, art. 221 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 24, poz. 94 z późn. zm.).