Warunkowa umowa o zakazie konkurencji jest dozwolona

Daniel S. był zatrudniony na stanowisku kierowniczym (kierował działem) w spółce A. Jak wielu kierowników w tej firmie miał podpisaną umowę o zakazie konkurencji. Została ona skonstruowana w nietypowy sposób – pierwsze paragrafy określały ściśle zakaz podejmowania działalności konkurencyjnej w trakcie zatrudnienia w spółce, zaś dalsze postanowienia dotyczyły zakazu podejmowania działalności konkurencyjnej po zakończeniu stosunku pracy, przewidywały też stosowne odszkodowanie z tego tytułu (ustalone zgodnie z kodeksem pracy na poziomie 25 proc. wynagrodzenia), wypłacane przez 12 miesięcy po zakończeniu umowy. Wprowadzono jednak warunek – zakaz konkurencji i odpowiadający mu obowiązek zapłaty comiesięcznego odszkodowania miał zaistnieć dopiero wówczas, gdy pracodawca na piśmie złożył pracownikowi stosowne oświadczenie. Umowa wyznaczała maksymalny termin na jego złożenie – najpóźniej w ostatnim dniu pracy podwładnego. Jeżeli więc pracodawca nie złożył takiego oświadczenia w trakcie zatrudnienia, zakaz konkurencji po zakończeniu stosunku pracy nie wchodził w życie, a sama umowa automatycznie traciła moc.

W przypadku Daniela S. spółka A. pisemnego oświadczenia nie złożyła i zakaz konkurencji teoretycznie nie powinien obowiązywać. Jednak były pracownik pozwał swojego pracodawcę, żądając zapłaty ustalonego w umowie odszkodowania. Twierdził on bowiem, że taki warunek – zawieszający oraz tzw. potestatywny, czyli zależny wyłącznie od woli pracodawcy – jest sprzeczny z zasadami prawa pracy i przez to nieważny. Zakaz powinien więc obowiązywać i byłemu pracownikowi należy się odszkodowanie.