Ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw - wybrane przepisy przejściowe

Do umów o pracę i umów prawa cywilnego, na podstawie których jest wykonywana praca tymczasowa, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 8 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

●Ocena, czy nie doszło do naruszenia zakazów powierzania określonych prac pracownikowi tymczasowemu w przypadku umów trwających 1 czerwca 2017 r. odbywać się będzie w oparciu o dotychczasowe brzmienie art. 8 pkt 3 ustawy. Oznacza to, że ocena ta będzie dokonywana przez pryzmat tego, czy nie została powierzona pracownikowi tymczasowemu praca na stanowisku pracy, na którym w okresie ostatnich trzech miesięcy poprzedzających termin rozpoczęcia wykonywania pracy przez pracownika tymczasowego był zatrudniony pracownik pracodawcy użytkownika, z którym został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn niedotyczących pracownika (np. z powodu likwidacji stanowiska, reorganizacji). Obecnie art. 8 pkt 3 nie posługuje się już pojęciem stanowiska pracy, ale odwołuje się do tego samego rodzaju pracy. Ponadto bez znaczenia dla umów trwających w dniu wejścia w życie nowelizacji będzie aspekt terytorialny pojawiający się dopiero w aktualnym brzmieniu przepisu (szerzej komentarz do art. 8).

Do umów o pracę, na podstawie których jest wykonywana praca tymczasowa, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 9a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

●Dotychczas pracodawca użytkownik nie miał obowiązku informowania agencji pracy tymczasowej o obowiązujących u niego wewnętrznych regulacjach dotyczących wynagradzania (np. regulaminie wynagradzania, regulaminie premiowania), a także ich zmianach. Nie musiał również przedstawiać tych dokumentów do wglądu na wniosek agencji. Od 1 czerwca 2017 r. na pracodawcę użytkownika zostały nałożone takie obowiązki. Ma to na celu umożliwienie agencji pracy tymczasowej ustalenie, czy wynagrodzenie pracownika tymczasowego nie jest dyskryminujące. Na mocy komentowanego przepisu obowiązek informowania o zmianie wewnętrznych regulacji dotyczących wynagradzania oraz przedstawiania tych regulacji do wglądu będzie dotyczyć również sytuacji, gdy zmiany nastąpią w okresie zatrudnienia pracownika tymczasowego na podstawie umów zawartych przed 1 czerwca 2017 r.

Agencja pracy tymczasowej przekazuje pracownikowi tymczasowemu, którego umowa o pracę, na podstawie której jest wykonywana praca tymczasowa, trwa w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, informacje, o których mowa w art. 13 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w postaci papierowej lub elektronicznej w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

●Agencje pracy tymczasowej zobowiązane są przekazać pracownikom tymczasowym, których umowy o pracę trwają 1 czerwca 2017 r., informacje umożliwiające bezpośredni kontakt z przedstawicielami agencji pracy tymczasowej dotyczące adresu i miejsca kontaktu, numeru telefonu oraz adresu poczty elektronicznej, a także dni i przedziału godzinowego, kiedy możliwy jest taki kontakt. Informacje powinny być przekazane do 15 czerwca 2017 r.

W ten sposób zarówno pracownicy tymczasowi, z którymi zawarto umowy przed wejściem w życie nowelizacji, jak i pracownicy tymczasowi, z którymi zostaną zawarte umowy po 1 czerwca 2017 r. (w takiej sytuacji agencje zobowiązane są do przekazywania informacji nie później niż w terminie siedmiu dni od zawarcia umowy), będą dysponować informacjami, które pozwolą im na bezpośredni kontakt z przedstawicielami agencji.

Pozytywnie należy również ocenić wymóg zachowania formy papierowej lub elektronicznej. Z jednej strony informacje przekazane w takiej formie będą mogły być przechowywane przez pracowników, a z drugiej strony taka forma daje możliwość weryfikacji, czy rzeczywiście agencje pracy tymczasowej realizują nałożone na nie obowiązki w ustawowych terminach (co do rozumienia formy papierowej i elektronicznej zob. szerzej komentarz do art. 14a ustawy).

1. Przy ustalaniu łącznego co najmniej 2-miesięcznego okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej, o którym mowa w art. 13 ust. 3 i 3a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, uwzględnia się okres takiego skierowania przypadający od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. Bieg okresu obejmującego 36 kolejnych miesięcy, o którym mowa w art. 13 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczyna się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

●Ten przepis przejściowy dotyczy zagadnienia budzącego największe obawy branży agencji pracy tymczasowej, a mianowicie przedłużania umów o pracę pracownic tymczasowych po trzecim miesiącu ciąży (czyli stosowania art. 177 par. 3 kodeksu pracy). Warunkiem jest posiadanie przez pracownicę łącznego, co najmniej dwumiesięcznego okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej przez daną agencję pracy tymczasowej. Dwumiesięczny okres nie musi być nieprzerwany i może stanowić kumulację okresów skierowania do wykonywania pracy tymczasowej przez daną agencję przypadających w okresie kolejnych 36 miesięcy poprzedzających zawarcie umowy o pracę, która miałaby ulegać przedłużeniu. Biorąc pod uwagę, że uregulowanie w istotny sposób wpływa na sytuację agencji pracy tymczasowych, ustawodawca przyjął, iż przy ustalaniu dwumiesięcznego okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej należy uwzględniać okresy od wejścia w życie nowelizacji. Podobnie jeżeli chodzi o bieg 36-miesięcznego okresu. Rozpoczyna się on dopiero od 1 czerwca 2017 r.

Do umowy o pracę, na podstawie której jest wykonywana praca tymczasowa, trwającej w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przepis art. 177 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962) stosuje się od dnia przypadającego bezpośrednio po osiągnięciu przez pracownicę tymczasową łącznego co najmniej 2-miesięcznego okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej na podstawie takiej umowy liczonego od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

●W przypadku umów trwających 1 czerwca 2017 r. ważną datą jest 1 sierpnia 2017 r. W tym dniu kobiety, których umowy o pracę trwały w dniu wejścia w życie nowelizacji, osiągną bowiem dwumiesięczny okres skierowana do wykonywania pracy tymczasowej uprawniający je do przedłużenia umów do dnia porodu. Okres ten liczony jest bowiem od wejścia w życie ustawy, a więc od 1 czerwca 2017 r. Oznacza to również, że nie ulegną przedłużeniu do dnia porodu umowy o pracę, które trwały w dniu wejścia w życie nowelizacji, a które będą ulegać rozwiązaniu przed 1 sierpnia 2017 r., nawet jeżeli w dniu rozwiązania umowy kobieta znajdowałaby się po miesiącu ciąży. Niezależnie bowiem, ile wynosił okres skierowania do pracy tymczasowej przewidziany w tych umowach, kobiety świadczące pracę na podstawie takiej umowy nie osiągną dwumiesięcznego okresu skierowania liczonego od 1 czerwca 2017 r.

Wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy pracownika tymczasowego, trwający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, ustala się, stosując przepisy art. 17 ust. 4-7 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

●W przypadku korzystania przez pracownika z urlopu wypoczynkowego w dniu wejścia w życie nowelizacji wynagrodzenie za cały okres korzystania z urlopu wypoczynkowego należy obliczyć w oparciu o nowe zasady. Oznacza to, że w sytuacji gdy korzystanie z urlopu częściowo przypada na okres przed wejściem w życie nowelizacji, a częściowo po jej wejściu w życie, ustawodawca zdecydował się na jednolite potraktowanie całego okresu korzystania z urlopu wypoczynkowego.

W świadectwie pracy wydawanym pracownikowi tymczasowemu przez agencję pracy tymczasowej, obejmującym okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę trwającej w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, podaje się także informacje, o których mowa w art. 18a ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przy czym dodatkowo podaje się informację o okresie wykonywania pracy tymczasowej przypadającym od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia rozwiązania umowy o pracę.

●Do świadectw pracy obejmujących okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę trwającej w dniu wejścia w życie nowelizacji stosuje się nowe zasady ich wydawania. Oznacza to, że w ich treści należy podać informacje dotyczące każdego pracodawcy użytkownika, na rzecz którego była wykonywana praca tymczasowa oraz okresy wykonywania takiej pracy, poczynając od dnia wejścia w życie nowelizacji. Okresy wykonywania takiej pracy na potrzeby nowo wprowadzonych limitów czasowych pracy tymczasowej liczy się dopiero od dnia wejścia w życie nowelizacji, tj. od 1 czerwca 2017 r. (zob. poniższy komentarz do art. 14 przepisów przejściowych). Zatem bezcelowe byłoby wskazanie w świadectwie pracy okresów zatrudnienia pracownika przypadających przed 1 czerwca 2017 r., gdyż i tak nie byłyby one brane pod uwagę przez agencje pracy przy ustalaniu, czy zostaną zachowane nowo wprowadzone limity kierowania do pracy tymczasowej u danego pracodawcy użytkownika.

1. Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, na podstawie której jest wykonywana praca tymczasowa, trwającej w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, przypadający od tego dnia, wlicza się do łącznego okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umowy o pracę i łącznego okresu korzystania z takiej pracy, o których mowa odpowiednio w art. 20 ust. 1, 3 i 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2. Bieg okresów obejmujących 36 kolejnych miesięcy, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczyna się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

●W związku z wprowadzeniem ograniczeń korzystania przez pracodawcę użytkownika z pracy tymczasowej tego samego pracownika (do tej pory ograniczenia dotyczyły jedynie kierowania do wykonywania pracy tymczasowej przez agencje pracy tymczasowej) konieczne stało się uregulowanie zasad, na jakich będą podlegały wliczeniu do ustawowego limitu okresy zatrudnienia pracowników, którzy zawarli umowę o prace z agencją pracy przed wejściem w życie zmian. W kwestii tej ustawodawca zdecydował, że do okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej przez agencję pracy tymczasowej i łącznego korzystania z takiej pracy przez pracodawcę użytkownika wliczane będą okresy zatrudnienia przypadające już po 1 czerwca 2017 r. W uproszczeniu można zatem wskazać, że w przypadku umów o pracę tymczasową, które trwały 1 czerwca 2017 r., licznik czasu wykonywania na ich podstawie pracy się zeruje i okres skierowania do pracy u konkretnego pracodawcy użytkownika danego pracownika oraz okres korzystania przez tego pracodawcę z jego pracy zaczyna biec od początku.

●W ust. 2 również przewidziano, że 36 kolejnych miesięcy, w trakcie których pracownik może być skierowany do wykonywania pracy tymczasowej przez okres nieprzekraczający 18 miesięcy, rozpocznie swój bieg na nowo od 1 czerwca 2017 r. Oznacza to, że agencje, które dotychczas kierowały pracownika do pracy tymczasowej, wyczerpując limit 18 miesięcy (np. od grudnia 2015 r. do 31 maja 2017 r.), od 1 czerwca 2017 r. będą mogły ponownie skierować tego samego pracownika do pracy u tego samego pracodawcy użytkownika na okres kolejnych 18 miesięcy.

Przepisy art. 14 stosuje się odpowiednio do umów prawa cywilnego, na podstawie których jest wykonywana praca tymczasowa, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

●Uwzględnianie okresów wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umów prawa cywilnego trwających w dniu wejścia w życie nowelizacji podlega takim samym zasadom, jak uwzględnianie okresów wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umów o pracę.

1. Okresy wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umów o pracę albo umów prawa cywilnego, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, przypadające od tego dnia, wlicza się do łącznego okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej i łącznego okresu korzystania z takiej pracy, o których mowa odpowiednio w art. 20 ust. 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2. Bieg okresów obejmujących 36 kolejnych miesięcy, o których mowa w art. 20 ust. 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczyna się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

●Na pierwszy rzut oka art. 16 zawiera regulację analogiczną do art. 14 oraz art. 14 w zw. z art. 15 nowelizacji. Analiza jego treści wzbudza jednak wątpliwości co do zakresu i celu tej regulacji. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zarówno art. 16, jak i niemal tożsamy z nim art. 14, dotyczą wyliczania łącznego okresu skierowania do wykonywania pracy tymczasowej i łącznego okresu korzystania z takiej pracy. Jednak art.16 zawiera odniesienie do ustępów 2 i 4 art. 20 ustawy dotyczących kierowania do pracy tymczasowej osób wykonujących taką pracę zarówno na podstawie umowy o pracę, jak i umowy cywilnoprawnej i korzystania z pracy takich osób, podczas gdy art. 14 zawiera odniesienie do ustępów 1, 3 i 5 art. 20 ustawy dotyczących tych samych kwestii, ale w odniesieniu wyłącznie do pracowników tymczasowych (a zatem jedynie osób wykonujących pracę na podstawie umowy o pracę).

Odrębne uregulowanie w przepisach przejściowych kwestii obliczania okresów wykonywania pracy tymczasowej przez:

- osoby wykonujące pracę tymczasową wyłącznie na podstawie umów o pracę (art. 14 nowelizacji),

- osoby wykonujące pracę tymczasową wyłącznie na podstawie umów cywilnoprawnych (art. 15 w zw. z art. 14 nowelizacji),

- osoby wykonujące pracę tymczasową naprzemiennie na podstawie umów o pracę i umów cywilnoprawnych (art. 16 nowelizacji)

wynika zapewne z uregulowania przez ustawodawcę limitów czasowych każdej z ww. grup osób w osobnych jednostkach redakcyjnych ustawy (tj. w art. 20 ust. 1, 3, 5 ustawy - wyłącznie pracy tymczasowej na podstawie umów o pracę; w art. 20 ust. 1, 3, 5 w zw. z art. 25a ustawy - wyłącznie na podstawie umów cywilnoprawnych; w art. 20 ust. 2 i 4 ustawy - na przemian na podstawie umów o pracę i umów cywilnoprawnych).

Mimo że ustawodawca, regulując limity czasowe poszczególnych grup osób wykonujących pracę tymczasową, zachował konsekwencję, to jednak wydaje się, że takie rozdzielenie nie sprzyja przejrzystości regulacji i może budzić wątpliwości interpretacyjne co do zakresu poszczególnych przepisów.

W zaświadczeniu, o którym mowa w art. 25a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, potwierdzającym okres wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umowy prawa cywilnego trwającej w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, zamieszcza się informację o okresie wykonywania takiej pracy przypadającym od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia zakończenia wykonywania takiej pracy.

●Agencja pracy tymczasowej zobowiązana jest wydać osobie skierowanej do wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umowy prawa cywilnego trwającej w dniu wejścia w życie nowelizacji zaświadczenie potwierdzające okres wykonywania pracy tymczasowej na rzecz danego pracodawcy użytkownika ze wskazaniem tego okresu, począwszy od dnia wejścia w życie nowelizacji do dnia zakończenia wykonywania takiej pracy. W zaświadczeniu nie podaje się informacji o okresie wykonywania pracy tymczasowej sprzed wejścia w życie nowelizacji.

Do spraw dotyczących roszczeń pracowników tymczasowych, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w zakresie właściwości sądu pracy stosuje się przepisy dotychczasowe.

●Dotychczas roszczenia pracowników tymczasowych rozpatrywały wyłącznie sądy pracy właściwe ze względu na siedzibę agencji pracy tymczasowej zatrudniającej pracownika. W myśl obecnie obowiązujących zasad pracownicy tymczasowi mogą natomiast wybrać, czy wnoszą pozew do sądu na dotychczasowych zasadach (a więc zgodnie z właściwością miejscową ogólną sądu), czy też do sądu, w którego okręgu praca jest, była lub miała być wykonana, lub sądu, w którego okręgu znajduje się zakład pracy pracodawcy użytkownika, gdzie praca faktycznie była świadczona (właściwość przemienna sądów). Dlatego też przepis można uznać za zbędny, gdyż niezależnie od tego, czy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zastosowanie znalazłyby przepisy dotychczasowe, czy też znowelizowane zasady dotyczące ustalania właściwości sądu, sądy pracy dotychczas właściwe byłyby właściwe nadal.

1. Do dnia 31 grudnia 2017 r. podmioty, o których mowa w art. 18c ust. 1 ustawy zmienianej w art. 5, mogą prowadzić działalność w zakresie pracy tymczasowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.

2. Do dnia 31 grudnia 2017 r. przedsiębiorcy zagraniczni, o których mowa w art. 19i ustawy zmienianej w art. 5, są obowiązani do złożenia marszałkowi województwa dokumentu uprawniającego ich do prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego lub poradnictwa zawodowego na terytorium państwa pochodzenia, przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego.

●Ochotnicze Hufce Pracy, centra integracji społecznej oraz kluby integracji społecznej, organy wojskowe wykonujące usługi właściwe dla agencji zatrudnienia na rzecz żołnierzy zawodowych zwalnianych i zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz przedsiębiorcy zagraniczni korzystający ze swobody świadczenia usług w ramach wspólnotowego rynku pracy będą mogły prowadzić swoją działalność na dotychczasowych zasadach do 31 grudnia 2017 r. Po tym czasie nie będzie możliwości prowadzenia usług właściwych dla agencji pracy tymczasowej bez wpisu do rejestru agencji zatrudnienia.

●Do 31 grudnia 2017 r. przedsiębiorcy zagraniczni, o których mowa w art. 19i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zostali zobowiązani do złożenia przetłumaczonego dokumentu uprawniającego ich do prowadzenia pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego lub poradnictwa zawodowego na terytorium państwa pochodzenia.

1. Agencje zatrudnienia posiadające w dniu wejścia w życie ustawy wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia są obowiązane, w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 r., do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia, w którym oświadczają:

1) jakiego rodzaju usługi zamierzają świadczyć spośród:

a) pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego lub

b) pracy tymczasowej;

2) że znane są im i spełniają warunki prowadzenia agencji zatrudnienia odpowiednio w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego lub pracy tymczasowej, określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

3) że są świadome odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno również zawierać:

1) numer wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia;

2) oznaczenie podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia oraz adres siedziby podmiotu;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3. Agencjom zatrudnienia, które złożyły oświadczenie określone w ust. 1, marszałek województwa, w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r., wydaje certyfikaty o dokonaniu wpisu tych agencji do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, odrębne do świadczenia usług, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-3 ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i do świadczenia usługi pracy tymczasowej, zgodnie z usługami, które zamierzają świadczyć, wskazanymi w oświadczeniu.

4. Certyfikaty wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność do dnia wydania certyfikatów na podstawie ust. 3, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2017 r.

●Agencje zatrudnienia wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia zobowiązane zostały do złożenia oświadczenia ze wskazaniem w szczególności, jakie rodzaje usług będą świadczyły.

Po złożeniu stosownych oświadczeń marszałek wydaje agencjom nowe certyfikaty. Certyfikaty wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność nie dłużej niż do 31 grudnia 2017 r.

Agencje zatrudnienia posiadające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia są obowiązane, w terminie do dnia 15 stycznia 2018 r., do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu informacji o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

●Artykuł 19fa wchodzi w życie 1 stycznia 2018 r. Dlatego też odpowiedniemu wydłużeniu (do 15 stycznia 2018 r.) uległ termin na złożenie informacji o adresach lokali, w których są świadczone usługi.

Do postępowań, o których mowa w art. 18j ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 20 niniejszej ustawy stosuje się.

●Artykuł 18j dotyczy zmiany wpisów i wydania nowych certyfikatów. Do postępowań w tym zakresie wszczętych i niezakończonych do 1 czerwca 2017 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

1. Agencje zatrudnienia przedstawiają marszałkowi województwa informację o działalności agencji zatrudnienia, o której mowa w art. 19f ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, za 2017 r., na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, jest przekazywana na formularzach według wzorów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 19k ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu dotychczasowym.

●Mimo obowiązywania ustawy od 1 czerwca 2017 r. informacja o działalności agencji zatrudnienia za 2017 r. powinna być przedstawiona na zasadach sprzed nowelizacji. Nie dotyczy to jednak formularzy - agencje powinny posługiwać się formularzami z rozporządzenia, o którym mowa w komentarzu do art. 19k.

Wnioski o wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, złożone i nierozpatrzone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, marszałek województwa pozostawia bez rozpoznania, informując o tym wnioskodawcę i zwracając opłatę wniesioną za wydanie certyfikatu.

●Jeśli wniosek danego przedsiębiorcy o wpis do rejestru agencji zatrudnienia nie został rozpatrzony do dnia wejścia w życie ustawy, marszałek pozostawi go bez rozpoznania. Przykładowo, jeżeli podmiot złożył wniosek o wpis do rejestru agencji zatrudnienia w maju i do początku czerwca nie otrzymał decyzji o wpisie, to wniosek ten nie zostanie już rozpatrzony. Wpis do rejestru w takim wypadku będzie wymagał złożenia nowego wniosku uwzględniającego zmiany wprowadzone na mocy nowelizacji.

Powodem przyjętego rozwiązania są zmiany dotyczące rejestrowania agencji zatrudnienia i warunków ich prowadzenia. Ponieważ nowe wymogi finalnie mają dotyczyć wszystkich agencji zatrudnienia, a nie tylko tych nowo powstających, ustawodawca przyjął, że wnioski o wpis do rejestru rozpatrywane po 1 czerwca 2017 r. powinny zawierać dane wymagane na mocy znowelizowanych przepisów. Aby tak się stało, wnioski, które zostały już złożone i nie zawierają wszystkich danych, musiałyby więc podlegać uzupełnieniu w trybie postępowania administracyjnego. Ustawodawca nie wybrał jednak takiej możliwości i zadecydował, że konieczne będzie złożenie nowego wniosku.