1 kwietnia 2010 r. tracą moc przepisy dotyczące kształcenia dorosłych

Ponieważ przepis ten stanowi delegację dla wydania przepisów wykonawczych, wobec tego po upływie dwunastu miesięcy od tego wyroku straci moc rozporządzenie ministra edukacji narodowej oraz ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych z 12 października 1993 r. (Dz.U. nr 103, poz. 472 z późn. zm.). Jeżeli do tego czasu nie zostanie znowelizowany kodeks pracy, to w zakresie podstawowych zasad dotyczących dokształcania pracowników powstanie poważna luka. Poważna dlatego, że od 16 lat wiadomo było, jakie świadczenia ze strony pracodawcy musi otrzymać pracownik w związku z podjęciem nauki, jakie ma również wynikające z tego faktu obowiązki wobec pracodawcy. Przepisy powołanego (ciągle obowiązującego) rozporządzenia szczegółowo określają np. wymiar urlopu szkoleniowego oraz zwolnienia z części dnia pracy. Podkreślić wypada, że są to wymiary minimalne, co oznacza, że strony mogą uzgodnić wyższe. Przykładowo wymiar urlopu szkoleniowego w każdym roku studiów w szkole wyższej, przeznaczonego na udział w obowiązkowych zajęciach oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminów, wynosi dla pracownika skierowanego na studia wieczorowe – 21 dni roboczych zaś na studia zaoczne – 28 dni roboczych. Z kolei wymiar urlopu szkoleniowego dla pracownika skierowanego, przystępującego do egzaminów końcowych, w tym egzaminów eksternistycznych, w szkołach ponadpodstawowych wszystkich typów wynosi 6 dni roboczych. Podstawowym zobowiązaniem pracownika skierowanego do szkoły przez pracodawcę jest odpracowanie określonego czasu po zakończeniu nauki, pod rygorem obowiązku zwrotu kosztów wyłożonych przez pracodawcę na kształcenie pracownika.