Wypowiedzenie jest uzasadnione, nawet gdy tylko jedna przesłanka będzie prawdziwa

Monika G. była zatrudniona w Spółce B. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Od kwietnia 2006 r. wykonywała pracę na stanowisku kierownika rozwoju produktów na rynku detalicznym. Jej zadaniem było zapewnianie nadzoru nad obsługą odbiorców detalicznych.

Przedstawiciele handlowi Spółki B. - Aleksandra K. i Tomasz G., będący podwładnymi Moniki G., telefonicznie skontaktowali się z jej przełożonym - Robertem W., twierdząc, że Monika G. wskazywała w raportach nieprawdziwą, zawyżoną liczbę wizyt u klientów.

Przełożony, ze względu na duży zakres obowiązków, nie miał czasu sprawdzać u klienta, czy przedstawiciele handlowi mówili prawdę. Pismem z 12 października 2007 r. Spółka B. wypowiedziała Monice G. umowę o pracę. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazała złe zarządzanie podległym terytorium tj.:

● brak kontaktów z sieciami lokalnymi

● nieprawdziwą liczbę wpisywanych szkoleń,

● utratę zaufania pracodawcy.

Po wypowiedzeniu umowy o pracę, stanowisko Moniki G. objęła Aleksandra K.

Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych głównie na podstawie zeznań świadków. Zaufał w całości zeznaniom świadka Piotra K. - byłego pracownika Spólki B. i przełożonego Moniki G. Świadek ten zeznał, że była ona bardzo dobrym pracownikiem, doskonale wywiązywała się ze swoich obowiązków. Co do zeznań Roberta W. (obecnego przełożonego), sąd dał im wiarę częściowo, w zakresie twierdzenia, że w żaden sposób nie zweryfikował prawdziwości słów podwładnych - Tomasza G. i Aleksandry K.

Sąd Rejonowy nie uwzględnił zeznań świadka Aleksandry K. z uwagi na to, że mogła uzyskać potencjalne korzyści z faktu zwolnienia Moniki G.

Na podstawie powyższych ustaleń faktyczne sąd rejonowy uznał za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę. Większość bowiem wskazanych przyczyn wypowiedzenia była nieprawdziwa, a co za tym idzie nie były rzeczywistą przyczyną zwolnienia.

Spółka B. złożyła apelację.

Na podstawie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd okręgowy uznał, że jedna z przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę była prawdziwa i rzeczywista, tj. nieprawidłowa liczba wpisywanych szkoleń w raporcie przedstawionym przełożonym i spowodowała ona utratę zaufania pracodawcy.

Ponadto sąd drugiej instancji powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 5 października 2005 r. (I PK 61/05, OSNP 2006/17-18/265), uznał, że skoro jedna ze wskazanych przyczyn wypowiedzenia jest usprawiedliwiona, to wypowiedzenie umowy o pracę było uzasadnione.

Monika G. złożyła skargę kasacyjną.

Zdaniem Sądu Najwyższego, sąd drugiej instancji dokonał właściwych ustaleń co do przedmiotowej sprawy. W jasnych wyjaśnieniach podstaw dowodowych dokonanego ustalenia oraz powagi naruszonych przez Monikę G. obowiązków pracowniczych sąd drugiej instancji stwierdził, że przy ocenie nieprawidłowych zachowań Moniki G. należy brać pod uwagę surową ocenę, gdyż jest ona pracownikiem szczebla kierowniczego oraz że poświadczenie nieprawdy w raportach jest tym bardziej naganne, gdyż piastowała ona kierownicze stanowisko i świadomie tworzyła raporty, poświadczając nieprawdę w liczbie szkoleń, które przeprowadziła.

W ocenie Sądu Najwyższego bezpodstawne są także zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie interpretacji art. 30 par. 4 i art. 45 par. 1 k.p. i oparcia się przez sąd drugiej instancji na niebudzącej zastrzeżeń ocenie, że w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy jedna z wymienionych w wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyn wypowiedzenia była prawdziwa i rzeczywista, i że to właśnie ona spowodowała uzasadnioną utratę zaufania pracodawcy i dlatego uzasadniała wypowiedzenie.

Maciej Kasperowicz

maciej.kasperowicz@infor.pl