Zwolnionemu z pracy radnemu należy się tylko odszkodowanie

Powyższą tezę można wysnuć z wyroku Sądu Najwyższego z 2 grudnia 2009 r. (I PK 112/09). Wyrok ten zapadł na tle następującego stanu faktycznego.

Adam K. był zatrudniony w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na stanowisku kierownika biura powiatowego na podstawie powołania na czas nieokreślony od 1 sierpnia 2006 r. 12 listopada 2006 r. Adam K. wybrany został na członka Rady Miejskiej.

Pismem z 25 sierpnia 2008 r. pracodawca zwrócił się do Rady Miejskiej o zgodę na odwołanie Adama K. z zajmowanego stanowiska. Jako uzasadnienie podano utratę zaufania do niego jako kierownika biura z uwagi na sposób zarządzania biurem. Podkreślono, że nie ma to związku z wykonywaniem mandatu radnego.

Rada Miejska nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy, uznając przedstawione argumenty za niezasadne.

Z dniem 2 września 2008 r. powód został odwołany z zajmowanego stanowiska.

Sąd rejonowy zasądził na rzecz Adama K. odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania stosunku pracy. Sąd przyjął, że pracodawca nie dysponował zgodą Rady Miasta, co przesądza o naruszeniu przepisów o rozwiązaniu stosunku pracy. Zdaniem sądu rozwiązanie stosunku pracy nie miało związku z funkcją radnego, wobec tego żądanie przywrócenia do pracy było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, co uzasadniało odmowę zastosowania art. 45 par. 3 k.p., a z kolei uprawniało do skorzystania z normy art. 45 par. 2 k.p.

Sąd okręgowy oddalił apelację zarówno Adama K., jak i pracodawcy.

Sąd Najwyższy stwierdził, że stosunek pracy na podstawie powołania charakteryzuje się najmniejszą ochroną pracownika na wypadek jego rozwiązania. Wyraża się to w szczególności w normie art. 69 k.p., w świetle którego nie stosuje się do pracownika powołanego regulacji k.p., dotyczących trybu rozwiązania stosunku pracy, a także orzekania o bezskuteczności wypowiedzenia lub przywracaniu do pracy.

Maciej Kasperowicz

maciej.kasperowicz@infor.pl