Kiedy nauczyciela można przenieść w stan nieczynny

Przeniesienie nauczyciela mianowanego w stan nieczynny na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta nauczyciela (dalej ustawa) nie może być traktowane jako czynność analogiczna do wypowiedzenia umowy o pracę albo do wypowiedzenia zmieniającego treść takiej umowy (wyrok SN z 12 stycznia 1998 r., I PKN 467/97, OSNAPiUS 1998/23/678). Świadczy o tym między innymi to, że - w odróżnieniu od wypowiedzenia - jego celem nie jest rozwiązanie stosunku pracy, lecz stworzenie nauczycielowi szansy (możliwości) pozostawania w stosunku zatrudnienia w okresie braku zapotrzebowania na jego pracę, z założeniem, że może takie zapotrzebowanie pojawi się w przyszłości. Celem przeniesienia w stan nieczynny nie jest też doprowadzenie do trwałej zmiany warunków pracy lub płacy. Przeniesienie takie nie powoduje rozwiązania, lecz wygaśnięcie z mocy prawa stosunku pracy nauczyciela (art. 20 ust. 6 ustawy) po upływie sześciomiesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym. Sąd Najwyższy w wyroku z 25 stycznia 2001 r. (I PKN 215/00, OSNAPiUS 2002/20/482) wyraźnie stwierdził, że do przeniesienia nauczyciela mianowanego w stan nieczynny nie ma zastosowania art. 41 k.p.

Przeniesienie w stan nieczynny jest jednostronnie dokonaną przez pracodawcę (reprezentowanego przez dyrektora szkoły) czynnością prawną powodującą zmianę na niekorzyść sytuacji pracowniczej nauczyciela mianowanego, która dla swej skuteczności prawnej nie wymaga wypowiedzenia (wyrok SN z 17 listopada 1998 r., I PKN 438/98, OSNAPiUS 2000/1/10). Nauczyciel w stanie nieczynnym otrzymuje zmniejszone wynagrodzenie, ograniczone do pensji zasadniczej. Jednocześnie nauczyciel taki ma pierwszeństwo przywrócenia go do pracy w razie powstania możliwości zatrudnienia go.

Art. 20 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 z późn. zm.).