Skutkiem naruszenia ustawy antykryzysowej może być stały etat

@RY1@i02/2014/079/i02.2014.079.18300080b.802.jpg@RY2@

Sławomir Paruch partner Raczkowski i Wspólnicy

Na pytanie to odpowiedział Sąd Najwyższy (SN) w wyroku z 29 stycznia 2014 r., analizując przepisy pierwszej ustawy antykryzysowej.

Zgodnie z jej art. 35 ust. 1 do umów o pracę zawartych na czas określony, trwających w dniu wejścia w życie tej ustawy, nie stosuje się art. 25¹ k.p. (określającego skutki zawarcia trzeciej umowy o pracę na czas określony). Ponadto art. 13 tej ustawy stanowił, że okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 24 miesięcy.

Problem, jaki wynikał z powyższej sprawy, polegał na rozstrzygnięciu skutku, który rodzi zawarcie kilku kolejnych umów o pracę na czas określony, trwających łącznie ponad 24 miesiące. Ustawa nie rozstrzyga bowiem tego zagadnienia.

W ocenie SN taka sytuacja skutkuje powstaniem stosunku pracy na czas nieokreślony.

Skutek ten następuje w dniu zawarcia tej umowy na czas określony, w której przewidziano okres zatrudnienia przekraczający 24 miesiące.

Uzasadniając swoje stanowisko, SN powołał się na przepisy o warunku i terminie (art. 94 oraz art. 116 par. 2 k.c.), wskazując, że określenie terminu końcowego obowiązywania umowy o pracę ustalonego sprzecznie z art. 13 ustawy antykryzysowej uważa się za niezastrzeżone.

W opisywanym wyroku SN (aprobując wcześniejsze orzecznictwo) zaznaczył także, iż okres 24 miesięcy zatrudnienia należy liczyć od dnia wejścia w życie ustawy antykryzysowej (tj. od 22 sierpnia 2009 r.).

Stanowisko SN może zachęcić pracowników, których umowy na czas określony przekraczały 24 miesiące, do dochodzenia swych roszczeń na drodze sądowej. Ewentualne uwzględnienie tych roszczeń może stanowić istotne wyzwanie dla pracodawców. Oczywiście omawiany wyrok SN nie jest wiążący dla sądów niższych instancji.

Not. BL