Ewolucja wyzwań
Coraz powszechniejsze aspiracje, aby żyć i pracować w czystym i bezpiecznym otoczeniu oraz nie wpływać negatywnie na klimat, powodują, że władze publiczne przyjmują polityki sprzyjające środowisku naturalnemu. Wprowadzane w życie konwencje międzynarodowe i programy ponadnarodowe wychodzą z założenia, że środowisko staje się nierozłącznie związane z szerszym kontekstem rozwoju społecznego i gospodarczego w skali globalnej. Jak argumentuje Giandomenico Majone, „ (...) gdy optymalna długookresowa polityka różni się od optymalnej polityki krótkookresowej, w krótkim okresie rząd ma motywację, aby nie dotrzymywać swoich zobowiązań długoterminowych ” . W przypadku ochrony środowiska i klimatu zjawisko niespójności polityki w czasie występuje w Polsce szczególnie często.
W obu tych sferach zmiany następują stosunkowo wolno. Wynika to z jednej strony z inercji procesów środowiskowych i klimatycznych, a z drugiej z utrwalonych modeli konsumpcji i produkcji, które tworzą presję. To także kwestia długotrwałych procesów politycznych prowadzących do podejmowania działań legislacyjnych, regulacyjnych i finansowych.
Wyzwania związane z transformacją gospodarczą Polski, które dominowały w dyskursie politycznym na przełomie lat 1989 i 1990 oraz na początku lat 90., obejmowały deregulację, urynkowienie, prywatyzację, budowę instytucji gospodarki rynkowej, społeczne działania osłonowe, otwarcie gospodarki na inne rynki. Środowisko było dostrzegane, ale nie należało do głównych obszarów zainteresowania polityków i reformatorów. Stopień zdewastowania przyrody w tamtym czasie jest trudny do wyobrażenia. Jej zniszczenie wynikało przede wszystkim z dominacji sfery produkcji nad sferą społeczną i środowiskową w dobie realnego socjalizmu.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.