Bez przełomu w zielonym finansowaniu

– Mamy to. Zebraliśmy 100 mld dol. – ogłosiła podczas zeszłotygodniowego szczytu poświęconego finansowaniu globalnej transformacji klimatycznej szefowa Międzynarodowego Funduszu Walutowego Kristalina Georgiewa. Chodzi o specjalny program tanich kredytów udzielanych przez fundusz z niewykorzystanych rezerw SDR, czyli specjalnych praw ciągnienia – jednostki, w której prowadzone są rozliczenia MFW. Ten mechanizm ma być ważnym elementem wsparcia dla krajów, które zmagają się jednocześnie z ryzykiem klimatycznym i finansowym. Według Emmanuela Macrona ten rok przyniesie także zebranie innych 100 mld dol. – pieniędzy na pomoc klimatyczną obiecanych krajom rozwijającym się niemal 14 lat temu na COP15 w Kopenhadze, który to cel miał pierwotnie zostać wypełniony przez darczyńców do 2020 r. Ostatecznie zdołano zgromadzić w przewidzianym terminie tylko ok. 83 mld dol., a opóźnienie w realizacji zobowiązania stanowi do dziś jedną z istotnych barier w światowych negocjacjach klimatycznych.

Niewypełnienie celu finansowego mocno podkopało i tak wątłe zaufanie pomiędzy uczestnikami procesu klimatycznego. Kraje zamożnej Północy z jednej strony ponoszą największą historyczną odpowiedzialność za antropogeniczne zmiany klimatu i uzyskały premię rozwojową dzięki wczesnej industrializacji napędzanej paliwami kopalnymi. Jednocześnie w ostatnich dekadach, za sprawą postępu technologicznego i wyprowadzenia części wysokoemisyjnych aktywów do innych regionów świata, osiągają w ostatnich dekadach znaczące redukcje emisji gazów cieplarnianych. Wiele gospodarek mniej zaawansowanych jest z kolei, ze względu na swoje położenie, szczególnie narażonych na ryzyko związane z rosnącymi temperaturami i częstszym występowaniem ekstremów pogodowych. Zarazem jednak zmagają się one z problemem zadłużenia, a dekarbonizacja oznacza dla nich nierzadko konieczność postawienia na technologie droższe i pochodzące z importu.