Dopłaty do atomu liczone w miliardach

W czarnym scenariuszu należy się liczyć z koniecznością dokładania nawet 500 zł do każdej megawatogodziny prądu z atomu z pieniędzy zebranych od odbiorców. Prognoza opiera się na założeniu, że uśredniony koszt energii będzie na zbliżonym poziomie do ostatnich reaktorów typu AP1000 wybudowanych w Stanach Zjednoczonych (na tej samej technologii ma się opierać rządowa inwestycja na Pomorzu), a średnie ceny energii będą mocno obniżone na skutek rozwoju OZE i całkowitego wygaszenia źródeł węglowych. W takim układzie łączny koszt dopłat wyrównujących poziom ceny referencyjnej – kluczowego elementu kontraktu różnicowego, na jakim ma się opierać polski atom – można szacować na niemal 14 mld zł rocznie. Dla dużego odbiorcy przemysłowego o rocznym zapotrzebowaniu na poziomie 100 GW to oznaczałoby rachunek za energię zwiększony o 6 mln zł.

Pomysł rządu na finansowanie elektrowni nie opiera się jednak tylko na kontrakcie różnicowym. Uzupełnić ma go wkład własny w inwestycję wniesiony przez Skarb Państwa. Jego zadaniem jest ograniczenie ryzyka i kosztów zadłużenia po stronie przyszłej elektrowni. Według jednej z wersji, które słyszymy, miałby on pokryć 20–40 proc. nakładów kapitałowych do realizacji budowy. A do tego dojdzie jeszcze trzeci komponent: rządowe gwarancje przy zaciąganiu pożyczek. To wszystko ma szansę zmniejszyć dodatkowe opłaty widoczne na rachunkach, ale nie jest pewne, czy na takie rozwiązanie zgodzi się Komisja Europejska. Tej zależy na tym, by elektrownia atomowa reagowała na zmiany ceny rynkowej i dostosowała się do produkcji z OZE. To z kolei może wypychać atom z miksu energetycznego i podwyższać koszt wyprodukowanego w taki sposób prądu.