Od ściany do ściany
Gdy w 2020 r. przez Europę przetaczała się pandemia koronawirusa, polski rząd, jako jeden z pierwszych, uruchomił liczone w setkach miliardów złotych fundusze antykryzysowe. Sama tarcza finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju była warta ok. 100 mld zł. Pieniądze w ramach tarczy finansowej były przekazywane jako pożyczki, jednak finalnie większość została umorzona. Ponad 200 mld zł były warte tarcze antykryzysowe, z których finansowano działania osłonowe dla ludności i przedsiębiorstw. Wypłacano postojowe dla pracowników, zasiłki dla zatrudnionych na umowach cywilnoprawnych czy trzymiesięczne składki osób prowadzących działalność gospodarczą.
Oczywiście pandemia miała zdecydowanie bardziej dalekosiężne skutki niż tegoroczna powódź. Lockdowny trwały miesiącami i obejmowały cały kraj. Przedsiębiorcy nie musieli wprawdzie odbudowywać swoich lokali, jednak nie mogli prowadzić w nich działalności. Różnica skali jest oczywista, jednak trudno nie dostrzec także różnicy w reakcji rządu. W 2020 r. polskie władze nie zgłaszały się po pomoc do Unii Europejskiej, nie poszukiwały wolnych środków w budżecie i nie liczyły na wsparcie organizacji charytatywnych. Przedstawiciele rządu na czele z premierem zwyczajnie występowali na konferencjach prasowych, gdzie informowali o łącznych kwotach wsparcia, sposobach wnioskowania o pomoc i mechanizmach finansowania uruchamianych instrumentów. Przykładowo pieniądze na tarczę finansową pochodziły z obligacji wyemitowanych przez PFR, dzięki czemu koszty, formalnie rzecz biorąc, nie obciążyły budżetu.
Reakcja na powódź, która zdemolowała południową Polskę, jest zgoła odmienna. Polskie państwo nieustannie sprawia wrażenie, jakby walczyło nie tylko z wodą, lecz także z ograniczeniami finansowymi.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.