Rafał Woś

Zespół ekonomistek – tak, same kobiety – z Narodowego Banku Ukrainy opublikował ciekawy raport, w którym próbuje po raz pierwszy zbiorczo oszacować wpływ masowej migracji ukraińskich pracowników (głównie kobiet) na rynki pracy i finanse publiczne krajów przyjmujących. Rzecz jasna ze szczególnym uwzględnieniem Polski. 

Pojawiło się w ostatnim czasie sporo tekstów pokazujących (zresztą w zgodzie z prawdą), że zachodnie sankcje ekonomiczne nie rzuciły Moskwy na kolana. Putinowska tarcza w postaci stałych dochodów ze sprzedaży drogich surowców okazała się bowiem odporna na wstrzymanie eksportu towarów, transferu technologii czy na odcięcie Rosji od zachodniego obiegu pieniądza.

Istnieje wiele odwiecznych antagonizmów. Na przykład wędkarze kontra kajakarze – jedni i drudzy są przekonani, że rzeka należy do nich i omijają się w najlepszym razie szerokim łukiem. W najgorszym dochodzi do ostrego spięcia (sam widziałem takie niejedno).

Przeliczanie wartości ludzkiego życia na pieniądze wzbudzi (przynajmniej w wielu z nas) odruch moralnego oburzenia. Ale w ekonomicznej rzeczywistości takie wyceny odbywają się nieustannie – choćby w ubezpieczeniach czy przy udzielaniu pożyczek. Tym tropem poszli Dżamila Nigmatulina (Wydział Biznesu i Ekonomii Uniwersytetu w Lozannie) oraz Antonio Avila-Uribe (London School of Economics), którzy podjęli próbę oszacowania, na ile wyceniają dziś wartość swojego życia Rosjanie.

Czy pensja tak wielka, że bez problemu wystarczy na kupno sporego jachtu (i późniejsze jego tankowanie), jest sensownym sposobem motywowania prezesa korporacji? Czy może nie chodzi o sam jacht? Tylko o to, że jego brak zostałby uznany przez prezesa za wyraz braku szacunku dla jego pracy i kompetencji? Wierzcie lub nie, ale istnieje wiele poważnych prac ekonomicznych, których przedmiotem zainteresowania jest właśnie „teoria sprawiedliwej płacy prezesa korpo”.