Łukasz Bąk

Mnóstwo znajomych twierdzi, że mam najfajniejszą pracę na świecie. Wielu z nich podejrzewa, że jestem nieślubnym synem Dietera Zetschego albo Matthiasa Muellera, ewentualnie musiałem się przespać z kimś ważnym. Przykro mi, ale prawda jest zupełnie inna.

Najgorszą rzeczą, jaką możecie zrobić, rozglądając się za nowym autem, jest poradzenie się członków fanklubu którejś z marek.

Za niecałą godzinę muszę oddać ten materiał redaktorom Magazynu, a nadal nie mam bladego pojęcia, od czego go zacząć, nie wspominając o środku i puencie. I nie chodzi wcale o to, że za późno wziąłem się do roboty. Przeciwnie – pracuję nad tym felietonem już od poniedziałku i szalenie się przy tym męczę.

Po powrocie z weekendu majowego, który spędziliśmy na słonecznym Korfu, zaczęliśmy wspólnie z żoną poważnie rozważać sprzedanie domu, rezygnację z dotychczasowych zajęć, porzucenie przyjaciół, znajomych i rodziny oraz kupienie jakiejś niewielkiej chatki gdzieś na południu Europy.

 Parę dni temu moja żona poprosiła, bym udał się z nią do sklepu i ocenił, czy spodnie, które sobie upatrzyła, są ładne. Nie były. W zasadzie to mam wątpliwości, czy to w ogóle były spodnie. Bardziej przypominały rodzinny namiot – w każdej nogawce spokojnie zmieściłyby się dwie osoby. Do uszycia jednej pary kobiecych portek zużyto więcej materiału niż do wyprodukowania spadochronów dla całej 6 Brygady Powietrznodesantowej. A i tak zabrakło go na dociągnięcie nogawek za kostkę. Kończyły się w połowie łydki.

 Ponieważ testuję kilkadziesiąt samochodów rocznie, wielu znajomych i przygodnie spotkanych ludzi uważa mnie za eksperta. Często proszą, żebym polecił im jakiś model. Albo pytają, który sam bym sobie kupił. Gdy szczerze odpowiadam, że forda S-maxa, przestają traktować mnie poważnie.

Od jakiegoś czasu nie oglądamy z żoną tradycyjnej telewizji, za to korzystamy z serwisów oferujących wideo na żądanie. Ale zanim zdecydujemy się odpalić jakiś film czy serial, najpierw sprawdzamy, jak został oceniony przez tych, którzy widzieli go przed nami – wpisujemy tytuł w serwisie Filmweb i jeżeli dzieło ma poniżej 7 (w skali 10-stopniowej), to nawet nie zawracamy sobie nim głowy. Gdy powyżej – bez namysłu wciskamy „play”.

Gdy byłem tak młody, że w głowę mogłem wcierać sobie żel zamiast kremu nawilżającego, zdarzało mi się wysyłać do rodziny i znajomych po 30–40 kartek z życzeniami wielkanocnymi. Wymagało to sporo zachodu. Trzeba było przespacerować się na pocztę, kupić pocztówki, wszystkie je wypisać, zlizać klej ze znaczków, następnie posmarować znaczki prawdziwym klejem, a na końcu wrzucić to wszystko do skrzynki. Cała procedura zajmowała mi jakieś trzy godziny.