Rafał Woś

Europejski kryzys zadłużeniowy osiągnął swój kolejny szczyt. Wzmaga się ogólnoeuropejska presja, by przywódcy Niemiec i Francji reaktywowali pomysł wspólnych papierów dłużnych jako ostatniej deski ratunku dla strefy euro.

Czy z perspektywy długookresowych zysków firmy lepiej jest zatrudnić za te same pieniądze trzech inżynierów o renomie geniuszy, czy raczej kilkudziesięciu solidnych fachowców? Czy należy polegać na usługach dwóch prawniczych gwiazd, czy może zespołu złożonego z dziesięciu jurystycznych przeciętniaków, którzy znają się jak łyse konie? To sedno sporu dzielącego dziś korporacyjną Amerykę, który wybuchł po tym, jak przedsiębiorca i autor biznesowych bestsellerów Bill Taylor opublikował na stronie prestiżowego „Harvard Business Review” esej pod znamiennym tytułem „Wielcy ludzie są przeceniani”.

Jeszcze nigdy dorabianie do etatowej pensji nie było tak łatwe. Wystarczy tylko odkryć dla siebie internet, który znacząco zredukował koszty rozkręcenia biznesu. Pora rozwiać kilka mitów blokujących drogę do potencjalnego sukcesu.

Gdyby amerykańską sieć dyskontów spożywczych Wal-Mart potraktować jak państwo, zajęłaby 25. miejsce na liście największych gospodarek świata.

Kwotą 30 mld euro zasilą europejskie banki zadłużoną Grecję. Problem w tym, że wcześniej zmniejszyły swoje zaangażowanie w rządowe obligacje tego kraju o 30 proc. do 136 mld euro. Nie chcą, by akcjonariusze oskarżyli je o działanie na szkodę spółki

Nikogo nie trzeba zanadto przekonywać, że dzisiejszy rynek pracy w niczym nie przypomina tego sprzed 20 czy 30 lat. Opieranie swojej kariery na jednym pracodawcy czy jednym zawodzie wydaje się mglistym wspomnieniem z innej gospodarczej epoki.

Każdy z nas chyba zna dobrze to uczucie. Biurowe zebranie, na którym szef zaraz spyta nas o postępy oraz nowe pomysły. Nagle jeden z kolegów przedstawia projekt, który brzmi dziwnie znajomo.