Jan Wróbel

Już niedługo Polska stanie się krajem wielu kultur i, niestety, nowych napięć. Nie cieszy mnie to. Pokolenie, które przeprowadziło transformację, nie nadaje się do przewodzenia drugiej – ogromnej i trudnej – przemianie, jak absorpcja milionów przybyszów spoza Europy, a niechby Ukraińców czy Białorusinów.

W zalewie strachu przed uchodźcami miło było przeczytać o tym, jak bohaterski naród islandzki zdecydował się przyjmować ich pod swój dach. Ponad 10 tys. na 300 tys. mieszkańców wyspy – jak podawały światowe i krajowe media, także te poważne, z głównego nurtu. Jak to jednak bywa z historiami tak pięknymi, że aż nieprawdopodobnymi... ta również jest nieprawdziwa.

Obserwatorzy gospodarki światowej nie nacieszyli się sezonem ogórkowym. Tegoroczne wakacje to czas czarnych poniedziałków i patrzenia w kryształową kulę. Dewaluacja juana przez chiński rząd już została przez niektórych okrzyknięta wojną walutową. Pekin osłabił walutę zaledwie o 2 proc., więc mowa o wojnie jest na wyrost. Ale może to tylko pierwszy krok do niej? Chiny posiadają wielkie rezerwy walutowe w amerykańskich obligacjach, nagła wyprzedaż tych papierów doprowadziłaby do załamania się ich cen, podniesienia stóp procentowych i wielkich problemów dla Amerykanów.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r., po prawie 500 dniach „karnawału” – czyli działania NSZZ „Solidarność” – funkcjonariusze ZOMO i Służby Bezpieczeństwa zaczęli aresztować działaczy opozycji.

Negocjowanie z korporacjami jest podobne do negocjowania z terrorystami. Jak zapłacimy porywaczom, to uwolnią zakładników, ale dajemy im tym samym silniejszą motywację do porwania następnych. W tę pułapkę korporacje zapędziły kraje naszego regionu. Jak zapłacimy im, ile chcą, to zainwestują, ale dla kolejnych firm to sygnał, że też przy okazji zasiedlania nowych rynków należą im się bonusy pieniężne.

Jan Hartman podśmiewał się ostatnio (w tygodniku „Polityka”) z ojca Andrzeja Dudy – dodajmy, że łagodnie i życzliwie, jak na współcześnie obowiązujący w Polsce standard.

Wiadomość o przyznaniu orderu ( jednak na razie go nie dostanie) dyrektorowi operacyjnemu grupy Jeronimo Martins przeszła przez media jak burza. Reakcja – oburzenie.

Wysoko na liście ważnych osób w moim życiu umieściłbym szkockiego archeologa o dźwięcznym imieniu Piazzi, nawisko Smyth. Zasłynął wydanym w 1864 r. bestsellerem „Nasze dziedzictwo w Wielkiej Piramidzie”. Dzieło zawierało bzdury, i to dosłownie piramidalne.