Jan Wróbel

Dla osób poszukujących skróconej narracji o ostatnim kryzysie finansowym stworzony został, całkiem zgrabnie, film „Big Short”. Opowiada on ostatnie miesiące hossy sprzed 2008 r. oczami kilku osób z sektora finansowego, którym udało się przewidzieć nadchodzącą katastrofę. Dowiadujemy się z niego, że „winna jest chciwość i brak regulacji”.

Jak co roku po publikacji przez Oxfam raportu nt. globalnych nierówności, bawimy się w grę: „Gdzie można by pomieścić grupę najbogatszych posiadających tyle majątku co najbiedniejsza połowa ludzkości?”. Grupa overvipów w tym roku to raptem 62 osoby, więc: autobus, mieszkanie, salka offowego teatru? A ta najbiedniejsza połowa to 3,6 mld ludzi...

Polski handel detaliczny zdominowały zagraniczne korporacje unikające CIT-u na masową skalę! Pamiętacie narzekania prezesa Rossmanna, że jego firma też będzie płacić podatek obrotowy, mimo że uczciwie płaci wszelkie daniny? Wielu prawdziwym patriotom prezes grał na nerwach. Przecież zbija miliardy w naszym biednym kraju, a jeszcze kwęka, że łaskawie odda jakieś ochłapy?

Leszek Miller znów nieco zdziwił część prawicy. Uznał przemilczanie przez część niemieckich mediów wydarzeń w Kolonii za przejaw kretynizmu poprawności politycznej. Wcześniej miał zastrzeżenia również do np. kwot uchodźców. Nie jest oczywiście jedynym, który tak mówi, ale cień jego lewicowości w powszechnym mniemaniu wyklucza krytykę polityki imigracyjnej. Argumenty Millera z reguły odnoszą się do problemów integracyjnych, nie ekonomicznych, niemniej prowadzą do refleksji: dlaczego lewicowe poparcie dla imigracji wydaje nam się oczywiste ?

Dorastanie w kiepskim sąsiedztwie to wyrok czy też o wszystkim decydują nasze cechy indywidualne? Inaczej mówiąc, czy jeśli weźmiemy kogoś za kubrak i przeniesiemy w inne sąsiedztwo, to automatycznie pogorszymy/poprawimy jego sytuację życiową w przyszłości? Nie ma co gdybać, Raj Chetty i Nathaniel Hendren znają odpowiedź (z czego wynika, że to amerykańscy naukowcy).

Dobra edukacja to przyszłość Polski, słyszymy na każdym kroku. Jeżeli nawet, to na pewno nie bardziej niż dobra rodzina. Lepiej podjąć wespół z polskimi rodzicami złe decyzje w sprawach obowiązku szkolnego, gimnazjów, matur itd. niż podjąć dobre, ale wbrew rodzinie.

Powstanie Komitetów Obrony Demokracji przyjąłem z irytacją, zamiast , jak to mam w zwyczaju, oceniając tańce „Warszawki” i „Krakówka”, z rozbawieniem.