Krzysztof Jedlak

Dużo u nas ostatnio o kasie. Przede wszystkim fiskalnej. To, że każdy szanujący się przedsiębiorca powinien ją mieć – nawet jeśli nie chce, a może zwłaszcza wtedy, gdy nie chce – jest oczywiste. Naturalnie, o ile spełnia określone kryteria, niedawno zresztą poważnie złagodzone (np. wymagany obrót roczny spadł z 40 do 20 tys. zł), żeby nikt nie narzekał, że został lekkomyślnie pominięty.

Gdybym był pracownikiem Polimeksu-Mostostalu, zwłaszcza dobrze wynagradzanym, może dyrektorem; gdybym był jego kontrahentem lub wierzycielem; gdybym był akcjonariuszem, który uwierzył, że branża budowlana ma przed sobą świetlistą przyszłość i żadnych zagrożeń, bo w Polsce muszą powstać nowoczesne drogi, lotniska i elektrownie – a za wszystko zapłaci państwo wespół z UE – otóż gdyby tak było, przyszłość tego przedsiębiorstwa byłaby dla mnie bardzo ważna.

W przypadku funduszy emerytalnych zdrowy rozsądek przez długie lata nie był w cenie. Nie zauważano więc nawet nieprzyzwoicie wysokich kosztów, którymi OFE obciążały klientów w zamian za banalną strategię inwestycyjną (2/3 obligacji skarbowych i 1/3 akcji, np. z koszyka WIG20). Aż zaczął się kryzys, trzeźwe spojrzenie wróciło do łask, zwłaszcza w finansach. Na dodatek budżet znalazł się w opałach. Wzrok padł na OFE.

Doktor Jekyll jest urzędnikiem skarbowym. Pracowitym, kompetentnym, uprzejmym. Sumiennie wykonuje obowiązki, życzliwie odnosi się do klientów. Wyjaśnia, podpowiada, pomaga. Jak wszyscy nie jest pozbawiony wad. Gdy trzeba zwrócić podatek, zwleka.