Krzysztof Jedlak

Koń jaki jest, każdy może zobaczyć. W jego opisie będzie pewnie szczypta populizmu, ale nie brakuje powodów, aby jej użyć. Świat łatwego dobrobytu, którego my nie zdążyliśmy zaznać (wyjąwszy eksplozję kredytów hipotecznych kilka lat temu), skończył się na Zachodzie w 2008 r. i nie wiadomo, kiedy wróci. Wygląda na to, że dopóki trwał, nikt się za bardzo nie przejmował tym, że liczne firmy oraz prywatne osoby płacą podatki nie tam, gdzie należy, lub nie tyle, ile powinny.

Już przykład filmowego Gustawa Kramera (zapewne niektórzy kredytobiorcy widzą w nim teraz pierwowzór niejednego prawdziwego bankiera czy doradcy finansowego) powinien – razem z przykładem wielu autentycznych postaci, także z pierwszych stron gazet – być przestrogą, że w Szwajcarii wszyscy trzymają aktywa, a nie pasywa.

W artykule „Czy bank powinien płacić kredytobiorcy” (DGP z 3 lutego) Anna Cudna-Wagner dowodziła, że skoro umowa kredytu bankowego ma odpłatny charakter, a odsetki pełnią funkcję wynagrodzenia dla banku, to w żadnym razie nie mogą być one ujemne. 

Zapewne pracownikom, a zwłaszcza związkowcom JSW, najbardziej chodzi teraz o głowę prezesa (i przywrócenie do pracy kilku kolegów), a nie o to, co – poza zwolnieniem działaczy – zaproponował (oszczędności). Gdy koniunktura była dobra, spółka radziła sobie znakomicie.

Ponad trzynaście lat temu pojawił się pomysł abolicji podatkowej dla ukrywających przychody. Przybrał nawet kształt projektu ustawy, nad którym pracował Sejm.