Krzysztof Jedlak

Stare giełdowe marzenie – kupić akcje na dnie bessy, a więc bardzo tanio, i sprzedać na szczycie hossy, czyli bardzo drogo. Odzwierciedlająca w pewnej mierze to marzenie i dobrze znana wszystkim inwestorom zasada mówi o kupowaniu, gdy leje się krew, i sprzedawaniu w czasie rynkowej euforii (gdy dominuje chciwość). Drobnych praktycznych problemów nastręcza oczywiście prawidłowe określenie, z czym w danej chwili mamy do czynienia.

Projekt przyszłorocznego budżetu zostanie zmieniony. To jest przesądzone. Korekty – bardzo głębokie – będą dotyczyć wydatków. Nic nie wiadomo o oszczędnościach, choć niektórzy politycy ich nie wykluczają, nie podając żadnych szczegółów. Pole manewru jest jednak w tym przypadku ograniczone (np. ze względu na sztywny charakter wielu pozycji).

W jednym wszyscy – i ci, których wybraliśmy do parlamentu, i ci, którym nie udało się przeskoczyć progu – byli zgodni. Trzeba uszczelnić system podatkowy.

Wspominałem już na łamach, że przedwyborcza koncepcja jednolitego podatku w zamian za PIT oraz składki na ZUS i NFZ jest zbyt ostrożna. Debata na ten temat się rozwija. Jej częścią mogą być propozycje Związku Przedsiębiorców i Pracodawców. 

Wrocław postawił na swoim. Najpierw Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów (z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13), a teraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku (z 29 września, sygn. C-276/14) uznały, że podatnikiem VAT jest gmina. Taki status nie przysługuje zaś gminnym jednostkom budżetowym (zakładom budżetowym też pewnie nie) – bo nie są dostatecznie samodzielne.

Sprawa jest znana, a metoda optymalizacji bardzo prosta. Jeśli firma ma budynek o powierzchni np. 1000 mkw. i wyodrębniła w nim dwa lokale o powierzchni np. 10 mkw. każdy, płaci podatek od nieruchomości za te dwa niewielkie pomieszczenia i za drobny ułamek (2/100) pozostałej części budynku (która jest traktowana jako część wspólna).

Komentarz tygodnia