Marcin Hadaj

Zły, chaotyczny model działań nakierowanych na rodzinę, działania doraźne i nieskoordynowane albo brak działań – tak w jednym zdaniu opisuje polską politykę, jak widać jedynie z nazwy, prorodzinną Najwyższa Izba Kontroli.

Dychotomia edukacji – takim mianem można określać zjawisko, z jakim mamy do czynienia w polskich szkołach podstawowych.

Budżet partycypacyjny – to sformułowanie brzmi jak zalecenie logopedy dla osób mających problemy z wymową. I rzeczywiście, problemy ma rozwiązywać, ale nie zdrowotne. Chodzi o te jak najbardziej publiczne związane z deficytami demokracji i brakiem naszej aktywności społecznej. Udaje się z problemami.

Przyzwyczailiśmy się już do tego, że szkoły w Polsce są albo likwidowane, albo zmniejszane, albo krytykowane. 

W ciągu szesnastu lat radykalnie pogorszyła się kondycja finansowa polskich emerytów. Wprawdzie nie grzebią jeszcze masowo w śmieciach i nie okupują schodów prowadzących do kościelnych krucht – to dopiero przed nami – ale jeśli spojrzeć, ile otrzymują pieniędzy, za które muszą się utrzymać, kupić lekarstwa i zapłacić rachunki, to nóż się w kieszeni otwiera.

Pacta sunt servanda – umów należy dotrzymywać. Bez względu na to, czego dotyczą. Nie ma znaczenia, czy pożyczonych pieniędzy, które trzeba oddać na czas, czy innych zobowiązań zaciąganych przez Polaków w ostatnich latach na dużą skalę.

Michał Kwiatkowski, Maja Włoszczowska, Robert Lewandowski, Arkadiusz Milik, Grzegorz Krychowiak, Justyna Kowalczyk czy Kamil Stoch to przedstawiciele absolutnej elity polskiego sportu. Z powodzeniem radzą sobie na kolarskich torach, piłkarskich stadionach czy w zimowych konkurencjach narciarskich.