Systemy ochrony zdrowia w pułapce polikryzysu i cyberzagrożeń

Kryzysy te kumulują się w czasie, a wchodząc w interakcje, wzajemnie się wzmacniają i prowadzą do pogłębiania nierówności w zakresie opieki zdrowotnej, przeciążenia infrastruktury medycznej, destabilizacji mechanizmów zarządzania zdrowiem publicznym i ograniczenia dostępu do usług dla najbardziej narażonych grup społecznych. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera bezpieczeństwo cyfrowe. Cyberataki stanowią odrębny wymiar kryzysu wzmacniając pozostałe jego komponenty. Liczba naruszeń rośnie w alarmującym tempie. Badania pokazują, że ponad 26% podmiotów ma niską dojrzałość cyfrową, a tylko 3% posiada dojrzałe systemy wykraczające poza podstawowe monitorowanie. Postępująca cyfryzacja ochrony zdrowia zwiększa efektywność, ale jednocześnie tworzy nowe wektory ryzyka. Ataki na infrastrukturę szpitalną, systemy informatyczne, urządzenia medyczne czy łańcuchy dostaw leków stanowią bezpośrednie zagrożenie dla pacjentów. Jednocześnie destabilizują zdolność reagowania na sytuacje kryzysowe podważając zaufanie społeczne do instytucji publicznych. Brak ustandaryzowanego protokołu cyberbezpieczeństwa dla urządzeń medycznych i platform telemedycznych, czyni te systemy szczególnie podatne.

Kluczowe jest zatem systemowe wdrażanie wytycznych, które poprawią odporność, ale też ułatwią w kryzysie przejście na dokumentację papierową łagodząc kliniczny wpływ naruszeń. Szeroka współpraca międzynarodowa jest niezbędna do zapewnienia zasobów, wiedzy i wsparcia. Zdrowie nie może być produktem ubocznym sporu o władzę, nierówności strukturalnych i fragmentacji zarządzania.