Zaremba

Na Polskę spadł w 2021 r. grad zdarzeń dramatycznych. Ale za najważniejsze z nich uznaję pierwszy krok ku federalizacji Europy.

Pokłócony wewnętrznie w różnych kwestiach obóz Zjednoczonej Prawicy w tej akurat sprawie ma jednolite zdanie. Spośród kilku jego polityków, z którymi rozmawiałem, wszyscy podkreślali, że weto Polski wobec rozporządzenia łączącego napływ środków budżetowych z kwestiami tzw. praworządności jest nieuchronne. Mówią to ludzie związani z Solidarną Polską, ale i z premierem Mateuszem Morawieckim oraz z centrum dowodzenia Jarosława Kaczyńskiego.

Spotkanie ostatniej szansy prezesa PiS i lidera Solidarnej Polski ma rozstrzygnąć o losie Zjednoczonej Prawicy i o jej zdolności do rządzenia Polską. Można odnieść wrażenie, że Kaczyński zechce Ziobrę złamać. Ten zaś może ponieść klęskę: i jeśli się postawi, i jeśli da się złamać. Jednak Kaczyński też nie ma wszystkich kart w ręku.

Posłowie opozycji biją na alarm, że polska policja bije ludzi na wzór białoruski, zaś odchodzący rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar zarządza badanie postępowania ludzi w mundurach. Wszystko w następstwie zajść, do jakich doszło w zeszły piątek na ulicach Warszawy.

Z górą 30 lat po transformacji polskiego ustroju powinniśmy się zacząć uczyć demokracji od początku. Ale brak nauczycieli.

Wojna wokół radiowej Trójki stała się jednym z najistotniejszych zdarzeń politycznych ostatnich dni. Mamy falę odejść cenionych dziennikarzy muzycznych. Mamy zapowiedzi artystów, że ich utwory nie mogą być w Trójce wykonywane. Mamy mobilizację amatorów „starej Trójki” wzywających do bojkotu stacji.

Polityczna Polska wstrzymała oddech w oczekiwaniu na stanowisko Jarosława Gowina i posłów jego Porozumienia. Czy ich głosami zostanie zablokowana ustawa o jedynie korespondencyjnym głosowaniu?

W zeszły piątek zdawało się, że Jarosław Gowin pokonał Jarosława Kaczyńskiego, blokując pomysł organizowania wyborów prezydenckich w apogeum epidemii. Prawicowa większość chwilowo zrezygnowała z forsowania ustawy o całkowicie korespondencyjnym głosowaniu. Nasuwała się myśl: oni już z tym projektem nie zdążą. Senat ma przecież zamiar przetrzymać go miesiąc.

Decyzję w sprawie podpisania ustawy o dofinansowaniu mediów publicznych prezydent Andrzej Duda ogłosił w ostatniej chwili. Dlaczego? Bo nie chciał się zadowolić samą zapowiedzią Jacka Kurskiego, że odejdzie z funkcji prezesa TVP. Żądał uruchomienia mechanizmu odwołania go w Radzie Mediów Narodowych. I uzyskał spełnienie swojego ultimatum.

Skoro PiS (a może tylko sama marszałek Elżbieta Witek, kierując się wcześniejszymi uzgodnieniami) zaryzykował odesłanie dymisji Marianowi Banasiowi, aby wymusić na nim wskazanie swojego polityka jako p.o. prezesa Najwyższej Izby Kontroli, widać jak na dłoni, o co toczy się gra. Przecież politykom obozu rządzącego naprawdę zależy, aby Banaś odszedł. Ale co najmniej równie mocno zależy im na przejęciu pełnej kontroli nad NIK. Do tego zmierzały ich ruchy w ostatnich tygodniach.

PiS stanie się partią ciepłej wody w kranie czy dokończonej rewolucji? A jeśli rewolucji, to jakiej?

Zbigniew Ziobro zawinił choćby postawieniem na marnych ludzi. Ale to Jarosław Kaczyński jest autorem wojny z sędziami.

Naprawdę to, co zrobił w Brukseli, to jest tak – ja lubię lekkoatletykę – jakby skoczył dziewięć metrów w dal z plecakiem kamieni na plecach. Zrobił coś, co wydawało się niemożliwe, a okazało się możliwe” – usłyszał premier Mateusz Morawiecki od Jarosława Kaczyńskiego na konwencji programowej Zjednoczonej Prawicy w Katowicach. Jednym brukselskim szczytem Morawiecki chyba wywalczył sobie premierostwo na następną kadencję.

Politycy liberalnej opozycji uciekają w martyrologię albo w decentralizację państwa, bo nie umieją rozwiązać zasadniczego dylematu: jak piętnować rozdawnictwo, obiecując jeszcze więcej, a niczego nikomu nie odbierając.

Od felietonu wolę komentarz, logiczny, umotywowany, czasem powołujący się na konkretne dane. Tymczasem jeśli mam się podzielić uwagami na temat transformacji po roku 1989 w tak krótkim tekście, jestem skazany na impresje, więc na felietonowy ton. Spróbuję.

Pierwsza kampania wyborcza 2019 r. to spektakl bezprzykładnego psucia państwa. Nieustający konkurs na najbardziej absurdalną zagrywkę albo przynajmniej odzywkę.

W dzisiejszej wojnie o kartę LGBT+ liberalna strona udaje, że może zrobić coś przełomowego, a konserwatywna reaguje na to przesadnie – z powodów wyborczych. Ale same dylematy nie są pozorne.

Sukces zbiórki pieniędzy na Europejskie Centrum Solidarności jest sukcesem Polski obywatelskiej, nawet jeśli stoją za nim raczej wielkie emocje dotyczące bieżącej polityki niż realne społeczne zainteresowanie solidarnościową tradycją. Były już podobne przypadki, choćby wsparcie przez widzów wrocławskiego festiwalu teatralnego Dialog, pozbawionego ministerialnej dotacji z powodu zaproszenia obrazoburczej „Klątwy”. Tu jednak uderzają skala zjawiska (łącznie ponad 4 mln zł) oraz polityczny skutek. Zniweczono ministerialny plan wymuszenia czegoś za pomocą finansowej presji. Jakaś grupa Polaków poczuła się na chwilę zbiorowym gospodarzem zdarzeń

Język antywolnościowy jest zwykle tym bardziej niebezpieczny, im wyższy tytuł naukowy posiada jego producent. Jeszcze gorzej, gdy posługuje się nim osoba piastująca najwyższe państwowe stanowisko - polemizuje z Mateuszem Morawieckim Tomasz Dróżdż.