z kraju

Wizyta papieża Franciszka w Auschwitz, choć odbyła się w ciszy - nie była milczeniem. Była wypełniona modlitwą, a są takie chwile i wydarzenia, w których cisza przemawia znacznie głośniej, niż jakiekolwiek słowa - ocenił ks. prof. Waldemar Chrostowski.

Złożeniem wieńców i salwą honorową uczczono w piątek przy pomniku Żołnierzy "Żywiciela" na stołecznym Żoliborzu zbliżającą się 72. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Powstanie w tej dzielnicy zaczęło się 1 sierpnia 1944 r. jeszcze przed godziną "W".

"Panie miej miłosierdzie nad twym ludem! Panie przebacz tak wielkie okrucieństwo!" - napisał w piątek papież Franciszek w księdze pamiątkowej Muzeum Auschwitz podczas swojej wizyty w byłym niemiecki obozie Auschwitz I.

Rodzina Władysława Szpilmana ma być przeproszona przez Agatę Tuszyńską i Wydawnictwo Literackie za stwierdzenia z książki Tuszyńskiej o piosenkarce Wierze Gran, w której przytoczono jej opinię, jakoby słynny pianista w czasie wojny służył w żydowskiej policji w warszawskim getcie.

Decyzja o milczeniu papieża Franciszka jest dobra. Uważam, że to miejsce powinno być miejscem ciszy - powiedziała była więźniarka obozu Birkenau Lidia Skibicka-Maksymowicz w oczekiwaniu na przyjazd papieża Franciszka.

Franciszek pieszo, w samotności i ciszy, przeszedł przez historyczną bramę z napisem "Arbeit Macht Frei" i wszedł na teren byłego niemieckiego obozu Auschwitz I.

Wojna zmieniła kanony, które przed jej wybuchem dyktowały zachowania. Oszukiwanie i zabijanie stały się rzeczami zwykłymi. Dodatkowo panowało poczucie tymczasowości. Takie powszechne poczucie, że coś się zaraz wydarzy, a na razie mamy prowizorkę

W oddziałach polskich służyli przedstawiciele ponad 20 narodowości. Była to grupa 200–300 osób w skali ponad 54 500 uczestników powstania

Co tam cichociemni, teraz najważniejsi są Żołnierze Wyklęci, których w większości moim zdaniem partyzantka zdemoralizowała. Każda władza musi mieć swoich świętych

Udało się ustalić nazwiska ponad 57 tys. osób zamordowanych przez hitlerowców. Znaczna część z nich to mieszkańcy Woli.

4-letnie dziecko potrafi przestraszyć się pohukiwania sowy, lubi się przytulić i uwielbia zapach skóry mamy. Umie założyć buciki, zna bajkę o Czerwonym Kapturku, chrapie w nocy i potrafi policzyć do trzech. 72 lata temu, w mieście, w którym się urodziłem, dzieci ginęły w bombardowaniach, dusiły się w dymie, umierały z głodu, a w najgorszych wypadkach przed własną śmiercią widziały, jak ich mamusie były gwałcone i zabijane.