wymiar sprawiedliwości

 Jedną z pierwszych będzie sprawa byłego prezesa świdnickiego sądu okręgowego, który stracił stanowisko po tym, jak zaprotestował przeciwko słynnej bilbordowej kampanii „Sprawiedliwe sądy”. Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego zajmie się nią pod koniec stycznia.

Po dwóch miesiącach od zapowiedzi Ministerstwa Sprawiedliwości w wykazie prac legislacyjnych rządu w końcu pojawił się projekt dużej nowelizacji kodeksu postępowania karnego.

Walka rządzących z trzecią władzą trwa już niemal trzy lata. Niezależnie od tego, jaki będzie jej efekt, przegranym nie będzie żadna z toczących bój stron, ale zwykły Kowalski.

Okazji do wybicia się na prawdziwą niezależność Krajowa Rada Sądownictwa miała już wiele. W zeszłym tygodniu ochoczo zmarnowała kolejne. I nie chodzi tylko o to, co robili i mówili jej członkowie, lecz także o to, czego nie powiedziano i nie zrobiono.

Na mocy postanowienia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19 października 2018 r. w sprawie Komisja v. Polska (C-619/18R) Polska została m.in. zobowiązana do powstrzymania się od wszelkich działań zmierzających do powołania sędziów Sądu Najwyższego (SN) na stanowiska, których dotyczą zaskarżone przepisy, a także do zawieszenia stosowania tych przepisów, czyli ustaw zmieniających SN i wymiar sprawiedliwości.

Trybunał Konstytucyjny orzekł w środę, że nowelizacja ustawy dotycząca zniesienia górnego limitu składek na ZUS, jest niezgodna z Konstytucją RP.

„Czynności zmierzające do negowania ważności aktu powołania (sędziego – red.) godzą w fundamenty państwa prawnego. W sytuacji, gdy działania takie podejmuje sędzia albo sędzia w stanie spoczynku, okazuje się być on niegodnym powierzonego mu przez Rzeczpospolitą Polską urzędu” – to fragment niezwykle ostrego w swym tonie stanowiska, jakie podczas ostatniego dnia zeszłotygodniowego posiedzenia przyjęła Krajowa Rada Sądownictwa.