stopy procentowe

Zdanie na temat polityki RPP rynek zmienił w ciągu ostatniego tygodnia. Widać to w stawkach kontraktów terminowych na stopy procentowe (tzw. FRA). Strony w takiej transakcji zakładają się, ile stopa procentowa może wynosić za określony czas. Jeszcze tydzień temu inwestorzy szacowali, że trzymiesięczny WIBOR za pół roku będzie na poziomie około 2,45 proc. – o mniej więcej 30 pkt baz. mniej niż wynosiła aktualna stawka tej stopy. To oznaczało, że ich zdaniem w tym czasie RPP miałaby obniżyć stopy jeszcze co najmniej raz (bo wielkość WIBOR powinna zależeć od kosztu pieniądza w banku centralnym). Ale teraz uważają, że stopa rynkowa może się wahać w przedziale 2,7–2,8 proc. A wczoraj trzymiesięczny WIBOR wynosił 2,76 proc.

Rada Polityki Pieniężnej bije kolejne rekordy w cięciu oprocentowania NBP. Analitycy są przekonani, że będzie ono jeszcze niższe, ale inwestorzy obstawiają inny scenariusz: przycinanie się kończy, zaczyna stabilizacja.

Najmniejsze banki dają najwyższe odsetki. Ale nawet w nich wkrótce trudno będzie znaleźć depozyt, który da więcej niż 4 proc. rocznie. Jak RPP obniży stopy, będzie jeszcze gorzej.

Niski limit maksymalnego oprocentowania może wyrzucić poza sektor bankowy część kredytobiorców.

Wielu ekonomistów uważa, że podczas rozpoczynającego się jutro posiedzenia Rada Polityki Pieniężnej ponownie obniży stopy procentowe. Obrady ekonomistów potrwają dwa dni i decyzja zapadnie w środę po południu.

Wyższe opłaty dodatkowe to odpowiedź firm pożyczkowych na obniżenie stopy lombardowej NBP. Rada Polityki Pieniężnej od początku listopada obniżyła stopy procentowe o 1,75 pkt proc. Dotyczy to również stopy lombardowej, która – zgodnie z ustawą antylichwiarską – wyznacza górny limit oprocentowania kredytów i pożyczek.

Wzmożona aktywność banków centralnych na całym świecie w ostatnich tygodniach, wspierających, przynajmniej w założeniu, krajowe gospodarki w walce z kryzysem, jest działaniem, które ekonomia widziała w przeszłości wielokrotnie. Tym, co odróżnia dzisiejsze działania od historycznych, jest jednakże dobór narzędzi. Coraz częściej banki centralne podejmują działania, których nie sposób działać standardowymi i zapowiadają kolejne, jeszcze bardziej radykalne.