plastik

Zaostrza się walka z greenwashingiem. Truciciele nie powinni reklamować się jako przyjaźni dla środowiska – przekonują trzy organizacje ekologiczne, które zaskarżyły Chevron do Federalnej Komisji Handlu USA (FTC; odpowiednika polskiego UOKiK).

- W sprawie rozszerzonej odpowiedzialności producenta ważne jest istnienie regulatora i zmiana organizacji odzysku opakowań. Już wiemy o środkach, jakie przygotowano do atakowania projektu. Spodziewam się brutalnej dyskusji w tej sprawie - mówi Jacek Ozdoba, sekretarz stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska

Do wykazu prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów wpisany został projekt ustawy o zmianie ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz niektórych innych ustaw.

We Francji wyrzuca się 900 tys. ton odpadów plastykowych rocznie. Istnieje wielkie niebezpieczeństwo niekontrolowanego zanieczyszczenia – ostrzega opublikowany w poniedziałek w Paryżu raport parlamentarny.

Miasta i mieszkańcy wydają setki tysięcy złotych za pojedyncze urządzenia zbierające opakowania po napojach. To nieprzynoszące efektów dopłacanie do kosztownej już gospodarki odpadami – mówią eksperci.

Zmiany systemowe i głębokie reformy są konieczne, aby uporać się z tonami odpadów, które trafiają do środowiska. Szansą na uzdrowienie rynku i poprawę recyklingu jest system kaucyjny na opakowania z tworzyw sztucznych

- Jesteśmy zniecierpliwieni brakiem rozwiązań ustawowych, które ograniczą ilość odpadów. Dbamy o zdrowie i o portfele naszych mieszkańców, zastępując rząd i ministerstwa. To działania ideowe - mówi w rozmowie z DGP Roman Szełemej, prezydent Wałbrzycha.

W wojnie z plastikiem Unia Europejska sięgnęła po broń ciężkiego kalibru: nowy podatek. Tyle że na razie o mechanizmie jego płatności wiadomo niewiele, a czasu jest bardzo mało.

3,5 tys. zł będzie kosztować tona tworzyw sztucznych, które nie trafią do recyklingu, tylko do spalarni lub na składowisko. 

Moda na to, co naturalne, dotarła do świata tworzyw sztucznych.

Podatek od tworzyw sztucznych, którego wprowadzenie od 2021 r. rozważa UE, ma posłużyć do dyscyplinowania krajów członkowskich, aby zwiększały poziom recyklingu tworzyw sztucznych.

Od 21 marca w wybranych strefach Wałbrzycha ma obowiązywać zakaz używania wyrobów z tworzyw sztucznych; a od września – zakaz sprzedaży i udostępniania klientom jednorazowych toreb na zakupy. To pierwsze miasto w Polsce z tak rygorystycznymi zasadami wobec plastiku. Pytanie tylko, czy są one zgodne z przepisami i czy radni nie wyszli poza swoje kompetencje. Wątpliwości ma wojewoda dolnośląski, który nakazał radzie poprawienie uchwały. Większość pytanych przez nas prawników wytyka rajcom błędy, choć są i tacy, którzy chwalą samorząd za zdecydowanie i zwrócenie uwagi na problem.

Co druga wyrzucona tacka, butelka czy torebka nigdy nie trafi do recyklingu. Zasypujemy świat tonami śmieci, których nie sposób przetworzyć. Nie dlatego, że się nie da. Koncernom na tym po prostu nie zależy

Przybywa krajów, które poprzez regulacje chcą zmniejszyć produkcję i zużycie jednorazowych opakowań.

– Gminy nie mogą zakazywać używania na swoim terenie produktów jednorazowych z plastiku. Nie ma podstawy prawnej do takich uchwał – mówi Mateusz Karciarz z Kancelarii Radców Prawnych Zygmunt Jerzmanowski i Wspólnicy w Poznaniu.

W Wałbrzychu święto. Rada miasta przyjęła uchwałę, która na terenie całej miejscowości wprowadza zakaz posiadania, używania, udostępniania oraz sprzedaży produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Bo – cytując oficjalny miejski komunikat – plastik to trucizna naszych czasów.

Nie będzie plastikowych produktów jednorazowego użytku w obiektach należących do Gminy Wałbrzych - zdecydowała w czwartek tamtejsza rada miasta. Regulacje nie dotyczą budynków mieszkalnych. Uchwała wprowadza też zakaz sprzedaży i udostępnia w mieście plastikowych toreb.

Butelki PET oddamy do dowolnego sklepu bez okazania paragonu, a w dystrybucję opłat od koncernów zaangażowanych będzie więcej instytucji. To najnowsze propozycje rewolucjonizujące recykling w Polsce.

W latach 80. w Europie Zachodniej zaczęto rozumieć, że największa długoterminowa korzyść w odpadach jest wtedy, gdy wykorzystujemy je ponownie. Brak było technologii, które mogłyby sprostać temu wyzwaniu. Technologicznie rynek zagospodarowania był już zdominowany przez spalarnie i połączenie kompostowni i składowisk. Jedynym wyjściem wydawała się selektywna zbiórka przez mieszkańców. I tak wkroczyliśmy na ścieżkę mnożenia pojemników w każdym domu na kontynencie. Dzisiejszy standard unijny to 5–7 pojemników.