Michał Potocki

Czy Marco Rubio naprawdę załagodził napięcia między Stanami Zjednoczonymi a Europą podczas Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa? A może powiedział to samo, co wcześniej J.D. Vance, tylko bardziej dyplomatycznie?

Czy Donald Tusk podsyca teorie spiskowe, czy tylko nazywa rzeczy po imieniu? Afera Jeffreya Epsteina wraca w globalnej debacie politycznej, a jej echa sięgają także Polski. Tusk przekonuje, że amerykański przestępca był powiązany z rosyjskim wywiadem. W programie Polska Europa Świat przyglądamy się faktom i narracjom.

„Federacja Rosyjska i wszystkie strony będące stanem na 27 maja 1997 r. państwami członkowskimi Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego nie rozmieszczają odpowiednio swoich sił zbrojnych ani broni na terytorium innych państw Europy poza siłami rozmieszczonymi na ich terytorium stanem na 27 maja 1997 r.”. Taki zapis zawierał art. 4 projektu umowy przedstawionego przez Kreml 22 grudnia 2021 r. w charakterze ultimatum w zamian za nieatakowanie Ukrainy.

Wypalenie, zmęczenie wojną odegrają gigantyczną rolę, bo to jest bój na wyniszczenie. To, kto się pierwszy zmęczy, kto pierwszy wykrwawi, będzie miało decydujący wpływ na losy konfliktu - mówi w rozmowie z DGP Paweł Pieniążek korespondent wojenny, współpracownik „Tygodnika Powszechnego”, autor kilku książek, w tym wydanej właśnie pozycji „Opór. Ukraińcy wobec rosyjskiej inwazji”.

Odkąd Ukraińcy przejęli inicjatywę na froncie, Władimir Putin przestał być samcem alfa. Najszybciej wyczuli to nie zachodni przywódcy, zanurzeni w kulturze kompromisu i systemie checks and balances, lecz inni autokraci, żyjący w tym samym co Putin paradygmacie.

W ramach przeglądu filmowego "Pod wspólnym niebem", 17 sierpnia zaprezentowany zostanie ukraiński film „Olga” z 2021 roku w reż. Elie Grappe. Przed seansem widzowie będą mogli porozmawiać z Michałem Potockim, dziennikarzem „Dziennika Gazety Prawnej”, specjalizującym się w tematyce Ukrainy i Białorusi.

Poparcie Stanów Zjednoczonych dla broniącej się przed rosyjską agresją Ukrainy jest bezwarunkowe. Waszyngton od początku inwazji podkreśla, że Kijów broni się w imieniu całego wolnego świata, a wojna wpisuje się w logikę postulowanego od początku kadencji Joego Bidena sojuszu demokracji przeciw autokracji (z dość luźnym definiowaniem tejże demokracji, ale to temat na inny tekst). Z tego założenia wynika silne wsparcie polityczne, zapowiadany udział w odbudowie kraju, dostawy broni i bezprecedensowe sankcje na Rosję.

Trzy miesiące po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji Ukraińcy wierzą w zwycięstwo tak, jak wierzyli na początku, ale tym razem nie są już w tej kwestii osamotnieni.

Rosja została zawieszona w prawach członka Rady Praw Człowieka ONZ (UNHCR) jako drugie państwo w historii po Libii Mu’ammara al-Kaddafiego. Każda taka informacja cieszy, bo świadczy o stopniu izolacji Moskwy. Jednakże trudno pozbyć się wrażenia, że akurat do tej Rady Rosja pasowała.

Etiopia we współczesnych granicach powstała w drugiej połowie XIX w. W tym samym czasie europejskie mocarstwa na dobre zainteresowały się rozbudową własnych imperiów w Afryce.

Wprowadzenie stanu wyjątkowego na granicy polsko-białoruskiej uniemożliwiło dostęp do tej strefy także przedstawicielom mediów.

Choć najnowsza odsłona konfliktu polsko-izraelskiego – tym razem o nowelizację kodeksu postępowania administracyjnego – narzuca skojarzenia ze sporem o zmianę ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej, obie sprawy dzielą też istotne różnice. Trudno nie odnieść wrażenia, że tym razem środowiska narzucające ostrą narrację wobec Polski są słabsze i bardziej rozproszone niż przed dwoma laty.

Po opanowaniu masowych protestów Alaksandr Łukaszenka przeszedł do planowanego uderzenia w największe środowiska niezależne. Nieuznawany przez władze w Mińsku Związek Polaków na Białorusi (ZPB) należy zaś do największych organizacji niekontrolowanych przez reżim.

Zmarłego w czwartek Hennadija Kernesa śmiało można było nazwać bohaterem archetypicznym. Bez znajomości jego życiorysu trudno rozumieć zasady rządzące ukraińską polityką, choć nigdy nie działał na szczeblu centralnym.

Gdy wybuchła wojna na Donbasie, Osetia Południowa nagle zrobiła się potrzebna. Zaczęło się południowoosetyjskie, całkiem intratne pięć minut.