EDUKACJA OŚWIATA

Dzieci mają prawo do dodatkowych zajęć i odpowiednich warunków nauki. Pedagodzy nie mogą ograniczać dostępu do lekcji, a dyrektor szkoły żądać od opiekunów dodatkowych pieniędzy na wsparcie działania placówki.

O reformie mówi się w kontekście uczniów, dostosowywania szkół, problemów gmin. Ale zapomina się, że ma ona również ludzką twarz. Człowieka sfrustrowanego, bo okłamanego. Załamanego, bo często bez pracy i perspektywy pracy – mówią nauczyciele. Kiedyś stażysta, mianowany, z kontraktu i dyplomowany. Dziś: komiwojażer, objazdowy, z doskoku.

Rok szkolny rozpoczyna się w tym roku 4 września. Jednak to 1 września 2017 r. jest datą, która wyznacza początek szeroko zakrojonej reformy oświaty. Dotychczasowe przepisy ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 ze zm.) w większości przestaną obowiązywać, podobnie jak wiele rozporządzeń. W ich miejsce wchodzą regulacje odpowiadające założeniom nowego ustroju szkolnego, tj. ustawa z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 59 i 949) i ustawa z 14 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 60 i 949), oraz ponad sto nowych oświatowych rozporządzeń. Główne kierunki realizacji polityki oświatowej państwa, nakreślone przez resort, to:

Rodzice łudzą się, że zakończenie przez ich dzieci edukacji przedszkolnej równa się końcu nawracających infekcji. Nic bardziej mylnego.