edukacja

W szkole, do której chodzi moja córka, co roku we wrześniu powraca kwestia obowiązkowego ubezpieczenia. Znów na pierwszym zebraniu rodziców wychowawczyni po prostu ogłosiła, że zbiera pieniądze na obowiązkowe ubezpieczenie – każdy ma przynieść określoną kwotę. I tyle. Z doświadczenia wiem, że to musi być jakaś nędzna polisa z sumą ubezpieczenia około 5 tys. zł. Nie było mi dane to sprawdzić, bo – jak się dowiedziałam – ogólne warunki ubezpieczenia można przeczytać w sekretariacie. Sekretariat „przyjmuje interesantów od 9 do 14”. To chyba żarty – przecież w tych godzinach ja też pracuję. Nie chcę kupować kota w worku, cała moja rodzina ma własne ubezpieczenie. Wychowawczyni twierdzi jednak, że jeśli nie opłacę ubezpieczenia, córka nie będzie uczestniczyć w żadnych wycieczkach ani nawet wspólnych klasowych wyjściach w czasie zajęć. Czy szkoła ma prawo do takich szykan – zastanawia się pani Beata.

Na szkolenia i inne nakłady na poprawę porządku w placówkach rząd zarezerwował w tym roku 15 mln zł. Jednak tylko nieliczne z nich występują o pieniądze.

Rodzice już nie płacą za zdalny dostęp do elektronicznych dzienników uczniów. Opłaty przejęły samorządy, choć nie dostały na to z budżetu nawet złotówki.

Jeśli partia wygra wybory, to powoła Narodowy Instytut Programów Wychowania i Podręczników. I wzmocni pozycję nauczycieli, uniezależniając ich od woli rodziców.

Nasze dzieci mają mieć w życiu lepiej niż mieliśmy my sami – to dogmat rodzica. Jak pokazują badania CBOS, to marzenie jeszcze nigdy tak dobrze nie realizowało się w praktyce społecznej – każde powojenne pokolenie miało warunki życia lepsze niż poprzednie, natomiast począwszy od 1989 roku nasza gospodarka rozwija się nieprzerwanie, a Polacy są z każdym rokiem bardziej zadowoleni ze swojego poziomu życia – już 20 proc. deklaruje, że jest im dobrze lub bardzo dobrze. Nigdy nie mieliśmy też tak wielu studentów – jeszcze w 1990 r. na wyższych uczelniach kształciło się 12 proc. osób w wieku 19–24 lata. W 2012 r. – 51 proc.

Szkoła nie musi konsultować z opiekunami wszystkich aspektów swej działalności. Mogą oni jednak decydować o liczebności niektórych klas, a także współdecydować o dodatkowych dniach wolnych. Mają możliwość zgłaszania postulatów, które zostaną ujęte w statucie placówki, jak np. wprowadzenie zakazu używania telefonów komórkowych.

Od 5 września nowe placówki wsparcia dziennego muszą być prowadzone w lokalach, które spełniają określone wymogi sanitarne i ochrony przeciwpożarowej. Sęk w tym, że wciąż brak rozporządzenia, które te wymogi precyzuje.

– Na polskim rynku szkolnictwa wyższego mamy do czynienia z kuriozalną sytuacją, prowadzącą do marginalizacji uczelni niepublicznych – napisała Małgorzata Woźniak, poseł PO, w interpelacji nr 33247.

Związek Rzemiosła Polskiego (ZRP) obawia się, że proponowany przez resort edukacji model kształcenia dualnego może spowodować zbyt duże różnice w kwalifikacjach absolwentów szkół zawodowych.

Rodzice ucznia III klasy szkoły podstawowej, Daniela, robią wszystko, żeby zapewnić dziecku dobre warunki. Mimo to obawiają się, czy podołają obowiązkowi zakupu podręczników. – W związku z chorobą synka ponieśliśmy nieprzewidziane wydatki. Teraz brakuje nam pieniędzy, a rok szkolny właśnie się rozpoczął. Nie kupiliśmy jeszcze książek. Dziecku brakuje ubrań i przyborów szkolnych. Czy nie jest za późno, aby uzyskać pomoc – martwią się czytelnicy.

Likwidacja gimnazjów i profilowania w liceach oraz wprowadzenie czteroletniego nauczania początkowego – to propozycje PiS na zmianę systemu oświaty po objęciu władzy.

Reforma gimnazjów była oparta na przedwojennych sentymentach dobrej szkoły ogólnej, przekonaniu, że w polskiej szkole należy coś zmienić. Miała też przynieść wyrównanie szans między miastem a wsią. Wymagała potężnego wysiłku: stworzenia zupełnie nowych placówek, szkolenia nauczycieli, programów. Towarzyszył jej bardzo duży pośpiech – jeszcze w marcu 1999 r. nie było wiadomo, gdzie będą wszystkie gimnazja.