Donald Trump

Xi Jinping przestrzega Waszyngton przed przekraczaniem chińskich „czerwonych linii”. Wśród nich na pierwszym miejscu stawia Tajwan.

Część nominacji na stanowiska w administracji Donalda Trumpa wygląda ciekawie, inne sprawiają wrażenie prowokacji wymierzonej w zdrowy rozsądek i kongresmenów, którzy będą je zatwierdzać. Jedno jest pewne: to nie stosunek kandydatów do wojny rosyjsko-ukraińskiej był czynnikiem, który decydował o nominacjach. Łączy je koncentracja na Chinach jako wrogu nr 1 i Izraelu godnym bezwarunkowego wsparcia.

Według najnowszego sondażu United Surveys dla DGP i RMF FM co czwarty Polak jest zdania, że zwycięstwo Donalda Trumpa w amerykańskich wyborach prezydenckich wzmocni bezpieczeństwo Polski, w tym 6,7 proc. uważa, że „zdecydowanie wzmocni”.

Duże znaczenie branży motoryzacyjnej i silne ekonomiczne powiązania z Niemcami przesądzają o tym, że nasz region Europy jest szczególnie narażony na negatywne skutki obrony rynku w USA.

Musimy przekazać USA, że usankcjonowanie zmiany granic w Ukrainie oznacza nową wojnę w regionie. A Trump pokazywał się jako ten, który na nią nie pozwala.

Wielokrotnie powtarzane podczas kampanii zapowiedzi nałożenia ceł (od 10 proc. dla większości państw do 60 proc. dla Chin) na przywóz do USA wszystkich produktów z zagranicy mogą zmienić sytuację w gospodarce światowej. Ulubione narzędzie przekonywania wyborców kandydata Trumpa, czyli cło, wcale jednak nie musi stać się ulubionym narzędziem Trumpa jako prezydenta. I są ku temu racjonalne argumenty (choć warto zastrzec, że Donald Trump pokazał już nieraz, iż nie zawsze jest politykiem przewidywalnym).

Uważni obserwatorzy amerykańskiego życia politycznego spodziewali się triumfu Donalda Trumpa już od jakiegoś czasu, i to pomimo swoich politycznych sympatii i antypatii. Ulf Poschardt, doświadczony redaktor „Die Welt”, zrozumiał, że kampania Harris nic nie da, kiedy sama kandydatka prężyła się na okładce „Vogue’a”, a jej przeciwnik serwował frytki wiwatującym zwolennikom w McDonaldzie. Ja zrozumiałem chyba po wywiadzie z Bretem Baierem dla Fox News, w którym przez bite pół godziny Harris nie udało się powiedzieć absolutnie nic konkretnego o sobie i swojej polityce. Sprawiała wręcz wrażenie osoby, która podchodzi do ważnego egzaminu z pustką w głowie, a mimo to jest święcie przekonana, że zaliczenie jej się z jakiegoś powodu należy.

Podczas COP29 ma zostać wypracowany nowy cel finansowania działań dla klimatu. Perspektywa zmiany w Białym Domu wywołuje obawy o trwałość zobowiązań największej gospodarki.

Unia Europejska jest dziś znacznie lepiej przygotowana do współpracy z Donaldem Trumpem niż w 2017 r. – to dominująca w Brukseli opinia, którą powtarzają zarówno eksperci, urzędnicy, politycy, jak i kierownictwo najważniejszych instytucji. I jestem w stanie się z tym zgodzić, ale wyłącznie wtedy, gdy mówimy o sferze retorycznej. 

Tuż po tym, jak stało się jasne, że prezydentem USA zostanie Donald Trump, miliarder Elon Musk opublikował na X fotomontaż. Widać na nim Gabinet Owalny, do którego Musk wchodzi, trzymając zlew. Nad obrazkiem tekst: „Let that sink in”, co dosłownie oznacza „wpuśćcie ten zlew”. Gdybyśmy szukali polskiego odpowiednika oddającego znaczenie tego sformułowania, sięgnęlibyśmy po polski rap – „uświadom to sobie, sobie”. W ten prześmiewczy sposób Musk obwieścił, że teraz zamierza rozgościć się w Białym Domu.