długi

Profesor Witold Orłowski o zapowiedziach kanclerz Niemiec Angeli Merkel oraz prezydenta Francji Nikolasa Sarkozy'ego dotyczących uzdrowienia sytuacji w strefie euro poprzez wprowadzenie nowego traktatu:

Europa nie może oczekiwać, że Chiny wykorzystają dużą część swych liczących 3,2 bilionów USD rezerw walutowych do ratowania zadłużonych krajów strefy euro - powiedziała w piątek wiceminister finansów Chin, Fu Ying.

Europejskie banki będą w przyszłym roku rywalizować z rządami o pozyskanie na rynkach gigantycznych środków dla spłaty terminowych zobowiązań. Łączne potrzeby obu grup szacuje się na 2 biliony euro.

Kraje spoza strefy euro muszą mieć możliwość przyłączenia się do wzmocnionych zasad dyscypliny finansowej, jakie przyjmie unia walutowa - powiedziała w piątek niemiecka kanclerz Angela Merkel. Według niej wolę przyłączenia się do współpracy wyraziła Polska.

Gdy dłużnik nie ureguluje należności w terminie, to jeszcze przed wniesieniem pozwu o zapłatę do sądu wierzyciel powinien przynajmniej przez pewien czas prowadzić samodzielną windykację, np. poprzez wysłanie monitu.

Hiszpania i Francja sprzedały w czwartek swoje obligacje za łączną kwotę 8,1 mld dolarów. Sukces aukcji sprawił, że koszty papierów dłużnych w całej Europie poszły w dół. Giełdy nieco zmniejszyły spadki.

W ramach testów największy na świecie broker walutowy - ICAP - umożliwił wymianę drachmy na dolara i euro. W ten sposób chce przygotować się na ewentualne wyjście Grecji ze strefy euro – podał portal Newseria.

Jestem za tym, żeby duże europejskie instytucje finansowe kontrolować w sposób ponadnarodowy. Jednak nie zgodzę się z tym, że dobrym rozwiązaniem jest wspólne zarządzanie płynnością w międzynarodowych grupach - mówi w rozmowie z "DGP" Andrzej Jakubiak, przewodniczący Komisji Nadzoru Bankowego.

Nadziwić się nie mogę, gdy słyszę tu i ówdzie nawoływania, że już teraz, zaraz, współpraca państw Unii powinna być jeszcze głębsza, Wspólnota jeszcze bardziej zjednoczona i tak dalej. Słowa te brzmią pięknie i jedyną ich wadą jest to, że są całkowicie puste. Przede wszystkim dlatego, że jesteśmy świadkami procesu idącego w zupełnie inną stronę.

Przepis na Budapeszt nie należy do najtrudniejszych. Wlewamy dwie szklanki populizmu, dodajemy dwie duże chochle nacjonalizmu i kilka łyżek interwencjonizmu państwowego. Aby złamać smak, dorzucamy szczyptę rynkowego liberalizmu i wszystko to posypujemy nowoczesną oprawą medialną.