Bąk

Polacy śledzą z zapartym tchem pojedynek człowieka ze słomianą miotłą na głowie z drugim, który wygląda, jakby miał zejść z tego łez padołu zaraz po ewentualnym zaprzysiężeniu. A przecież Stany Zjednoczone nie są ani zbyt popularnym kierunkiem wakacyjnym dla Polaków, ani nie latamy tam specjalnie często do pracy, o którą teraz łatwiej w Bydgoszczy niż w Detroit czy Chicago.

Szlachcic Radek Sikorski zadeklarował, że nie zapłaci abonamentu radiowo-telewizyjnego i powołał się przy tym na klauzulę sumienia – po prostu czuje wewnętrzny sprzeciw wobec tego, co wyprawia się w publicznej TV. Szczerze mówiąc, zaczynam poważnie rozważać to samo, choć z zupełnie innych powodów. Zresztą nie tylko przestanę płacić abonament, ale również zdejmę z dachu anteny, zerwę umowę z platformą cyfrową, a telewizor przerobię na coś bardziej przydatnego. Odwrócę go ekranem do góry i będzie pełnił rolę stołu do ping-ponga.

Śmiem twierdzić, że 99 na 100 reklam skierowanych jest do płci pięknej. I to nawet wtedy, gdy dotyczą męskich rzeczy. „Kochanie, kupiłam ci podpałkę do konara!”. Gdyby nie kobiety, drogerie świeciłyby pustkami, a firmy takie jak Johnson & Johnson czy Unilever zbankrutowały.

Oglądaliście w środę wieczorem debatę prezydencką? Ja nie. I wcale nie dlatego, że nie interesuję się polityką albo wiem, na kogo oddać głos. Po prostu w tym samym czasie na innym kanale leciała francuska komedia „Czyja to kochanka?”. A ja mam ogromną słabość do francuskich komedii. Bo mają sporo wspólnego z francuskimi samochodami – są po prostu śmieszne.

Zmieniamy skarpety, pracę, wystrój wnętrza, składniki w sałatce, partnerów. Dużo tych zmian. Ale nigdzie nie zachodzą one tak szybko i tak często jak w motoryzacji.

Wielokrotnie podkreślam w moto felietonach, że samochód musi być „jakiś”. Że musi mieć charakter. I zawsze w swojej skrzynce znajdują tuzin e-maili zaczynających się od słów: „Co pan piszesz, panie Bąk? Jakiś? Charakter to może mieć teściowa, auto musi być dobre!”. Dodatkowo pogrąża mnie to, że nie potrafię wyjaśnić, o co dokładnie mi chodzi. Ale wydaje mi się, że właśnie znalazłem odpowiednie słowa. Macie chwilkę? To posłuchajcie.

Jak już wiecie, UOKiK dowalił Volkswagenowi karę – 120 okrągłych baniek za, mówiąc oględnie, aferę Dieselgate. Kwota najwyższa w historii urzędu i pewnie wydaje się wam, że teraz wszyscy w polskiej siedzibie VW rwą sobie włosy z głowy.

Hurra, „Wilk i Zając” wracają! Rosyjskie studio filmowe Sojuzmultfilm podało, że z okazji 50. urodzin kultowej bajki wyprodukuje 26 nowych odcinków. I mam szczerą nadzieję, że będą równie dobre, jak stare – wilk będzie jarał szlugi jeden za drugim, rozwalał z kopa kosze na śmieci, pił wódkę, w szufladzie trzymał magazyn „Playwolf” i targał zająca za uszy. A ten ostatni nadal będzie miał syndrom sztokholmski – popiskiwał jak nastolatka na randce w wesołym miasteczku i rumienił się już na sam widok swojego oprawcy.

Mnóstwo znajomych twierdzi, że mam najfajniejszą pracę na świecie. Wielu z nich podejrzewa, że jestem nieślubnym synem Dietera Zetschego albo Matthiasa Muellera, ewentualnie musiałem się przespać z kimś ważnym. Przykro mi, ale prawda jest zupełnie inna.

Przyznaję, że jeszcze kilka lat temu podśmiewałem się z samochodów elektrycznych. I to wcale nie pod nosem. Głośno z nich szydziłem, wypominając im brak charakteru, spartańskie wnętrza, osiągi wózka golfowego i ogólną brzydotę. Wydawało mi się, że będą miały równie świetlaną przyszłość co mała antylopa, która odłączyła się od stada i zabłądziła na sawannie. Mówiąc wprost, czekałem na ich rychłą śmierć. Ale ta nie nadeszła. Przeciwnie – auta na prąd zaczęły nabierać życia.