Zły policjant ustąpił miejsca dobremu

Dymisja ministra finansów Janisa Warufakisa wyznacza kres pewnej epoki w greckiej polityce. Po tym jak Warufakis odegrał rolę złego policjanta, czas na dobrego. W tę rolę będzie mógł się wcielić premier Aleksis Tsipras. To jednak nie znaczy, że Warufakis nie powróci w sequelu.

- To ktoś taki, kogo z łatwością moglibyśmy sobie wyobrazić jako bohatera filmu "Szklana pułapka 6" - zachłysnęła się swego czasu prowadząca niemieckiej stacji telewizyjnej ZDF. - George Clooney tego rządu - mówił z kolei Nikitas Kaklamanis, polityk opozycyjnej Nowej Demokracji. Muskularny, wygolony do czaszki, modnie ubrany 54-latek diametralnie odróżniał się od swoich brukselskich rozmówców. Jednak to nie styl najbardziej drażnił eurokratów.

- Nie mam zamiaru się ukorzyć ani iść na kompromisy zarówno co do zasad, jak i logiki - rzucił reporterom po powrocie z kolejnej rundy rozmów o nowym bailoucie Grecji. - Niech mnie diabli, jeśli zaakceptuję kolejny pakiet środków, które utrwalają ten sam kryzys - dodał. To samo powtarzał w gabinetach Brukseli i Berlina. Liczył się jeden cel: Eurogrupa miała poluzować narzucaną Grecji politykę oszczędności. Nic dziwnego, że już po pierwszym spotkaniu szef Eurogrupy Jeroen Dijsselbloem zapałał do Warufakisa szczerą niechęcią.

Tsipras mógłby z powodzeniem uchodzić za młodszego, radykalniejszego brata Warufakisa. 41-letni inżynier budowlany, były członek komunistycznej młodzieżówki, który jednemu z dwóch synów nadał drugie imię Ernesto na cześć Che Guevary. Od lat mieszka w bloku w Kipseli, robotniczej dzielnicy Aten. Paradoksalnie, w tym duecie to jednak Tsipras jest dobrym policjantem. Ujawnione w ostatnich dniach dokumenty z negocjacji z Eurogrupą pokazują, że to on kilkakrotnie oferował ustępstwa w nierzadko drażliwych kwestiach.

W przeciwieństwie do byłego już ministra finansów, szef Syrizy wydaje się mistrzem zakulisowych rozgrywek i budowania pozycji. Najlepszym przykładem jego własna partia - w 2004 r. Syriza była eksperymentem na skraju lewicy, a przy urnie poparło ją 3,3 proc. głosujących. Ale zapaść finansów i pierwszy bailout zmieniły tę sytuację. A Tsipras umiejętnie - i z żelazną konsekwencją - zaczął marginalizować co bardziej ekstremistyczne frakcje, a przed ostatnimi wyborami skutecznie przyciągnął znaczną grupę mainstreamowych polityków lewicy. W efekcie pół roku temu Syriza przypominała już klasyczną partię socjaldemokratyczną, co wyborcy nagrodzili 36 proc. głosów.

Nie był to ostatni raz, gdy symbol nowej generacji politycznej - jak określa się Tsiprasa - udowodnił, że potrafi grać na kilku fortepianach naraz. Teraz robi to na skalę europejską: potrafi pojawić się na wiecu, podczas którego pouczenia kanclerz Angeli Merkel są porównywane do poczynań niemieckich okupantów podczas II wojny światowej, ale też doskonale się czuje na berlińskich salonach.

I choć ta charyzma pewnie się w końcu zetrze, być może jesteśmy świadkami kolejnego gambitu w stylu Tsiprasa. Po niedzielnym referendum, jak się wydaje, karty zostały rozdane, a Grexit jest bardziej prawdopodobny niż kiedykolwiek wcześniej. Ale właśnie teraz Tsipras ma w rękach najmocniejsze karty - ustępstwa, na jakie wcześniej był skłonny pójść, są dziś warte znacznie więcej niż w ubiegłym tygodniu. Mało tego, zniknięcie Warufakisa - być może zaaranżowane przez obu polityków - może tym bardziej zachęcić trojkę do kompromisu, tym razem na greckich warunkach.

Ostatecznie, jeśli rodakom nie spodoba się rzeczywistość po referendum, Warufakis zawsze może powrócić. W końcu w styczniowych wyborach zagłosowało na niego więcej ludzi niż na któregokolwiek z rywali, a jego wpisy na Twitterze śledzi pół miliona użytkowników. Ta popularność to olbrzymi kapitał polityczny - można się spodziewać, że Tsipras nie pozwoli mu go zmarnować.

@RY1@i02/2015/129/i02.2015.129.00000040b.803.jpg@RY2@

Giannis Kotsiaris/InTime News/AP

Aleksis Tsipras to mistrz zakulisowych rozgrywek

@RY1@i02/2015/129/i02.2015.129.00000040b.804.jpg@RY2@

ap

Janis Warufakis wali prawdę między oczy, co nie pod0ba się dyplomatom

Mariusz Janik

dgp@infor.pl

10 konsekwencji greckiego "nie". Co dalej z Atenami? czytaj na