Pięć lat walk, setki tysięcy ofiar

Gdy 15 marca 2011 r. zainspirowani arabską wiosną demonstranci wyszli na ulice syryjskich miast, by domagać się demokratycznych reform i uwolnienia więźniów politycznych, nikt nie przypuszczał, że właśnie zaczyna się prawdopodobnie najbardziej krwawy konflikt na świecie od początku tego stulecia. W krajach, gdzie wcześniej zaczęły się antyrządowe protesty, albo doszło do w miarę szybkiego obalenia dotychczasowych reżimów (np. w Tunezji czy Egipcie), albo do ich zatrzymania za pomocą pewnych ustępstw politycznych (Bahrajn, Jordania czy Maroko). Syryjski prezydent Baszar al-Asad nie zamierzał jednak ani oddawać władzy, ani wprowadzać reform, tylko zdecydował się na konfrontację z demonstrantami. Ci w odpowiedzi zaczęli żądać już nie tylko reform politycznych, ale z czasem też ustąpienia Asada. Protesty przekształciły się w regularną wojnę domową, którą dodatkowo skomplikowały głębokie podziały wewnątrz syryjskiej opozycji oraz ekspansja dżihadystów z  Państwa Islamskiego, a w zeszłym roku także włączenie się do walk Rosji.