Niepotrzebne przepisy w sprawie finansowania rad ds. osób niepełnosprawnych

Tak uważa Związek Powiatów Polskich (ZPP), który negatywnie zaopiniował przygotowany przez sejmową komisję ds. petycji projekt nowelizacji ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji społecznej i zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 44). Zakłada on wprowadzenie do art. 44c nowego ust. 10, zgodnie z którym sejmik województwa i rada powiatu mają zapewniać w swoich budżetach środki na realizację zadań przez odpowiednio wojewódzkie i powiatowe społeczne rady ds. osób niepełnosprawnych. Są one organami opiniodawczo-doradczymi, działającymi przy marszałku województwa i staroście, które zajmują się m.in. wyrażaniem stanowisk w sprawie projektów uchwał przyjmowanych przez sejmik województwa i radę powiatu pod kątem ich skutków dla osób niepełnosprawnych oraz opiniowaniem projektów wojewódzkich i powiatowych programów działań na rzecz osób z dysfunkcjami zdrowotnymi.

Jednak zdaniem ZPP cel projektowanej ustawy jest chybiony – pod względem merytorycznym, technicznym i logicznym – oraz będzie prowadzić do zbędnej kazuistyki prawa, czyli nadmiernej szczegółowości w formułowaniu norm prawnych. Organizacja uzasadnia swoją opinię tym, że jak wynika z art. 44a i 44b ustawy o rehabilitacji, przy marszałkach województw i starostach tworzy się wojewódzkie i powiatowe społeczne rady ds. osób niepełnosprawnych, a posłużenie się przez ustawodawcę w tych przepisach zwrotem „tworzy się” oznacza, że jest to zadanie obligatoryjne. Z wymogiem utworzenia rady wiąże się więc także obowiązek ponoszenia skutków finansowych funkcjonowania wojewódzkiej lub powiatowej rady. Nie mogłaby ona bowiem pełnić swojej funkcji bez zaplecza organizacyjnego zapewnianego przez podmiot, który ją powołał.