Rzemieślnik chce do spółki

W parlamencie trwa bój o zmianę definicji rzemieślnika, która w szybko zmieniającym się świecie wydaje się już niedostosowana do wymogów współczesności. Sami rzemieślnicy uznają ją za archaiczny gorset rodem z minionej epoki. Od dawna nie podoba im się to, że rzemieślnikiem może być jedynie osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą jednoosobowo lub w formie spółki cywilnej, zatrudniająca do 50 pracowników. Tymczasem liczne przykłady mistrzów cukiernictwa, wędliniarstwa, piekarstwa, stolarstwa dowodzą, że działalność może rozkwitnąć do rozmiarów średniej lub nawet dużej firmy, której właściciele nie zarzucają przy tym ani tradycyjnych sposobów produkcji, ani rodzinnych rzemieślniczych tradycji, a wręcz przeciwnie - dyplom mistrzostwa zawodowego z dumą prezentują we wszystkich możliwych sytuacjach. Kiedy ich produkcja się rozrasta, muszą zatrudniać nie tylko mistrzów i czeladników, lecz także księgowe, kierowców, kadrowe, marketingowców. Szkolą również uczniów. Forma tradycyjnej jednoosobowej działalności gospodarczej uwiera, ograniczając możliwości rozwoju. Nierzadko powstają problemy z sukcesją firm.

Dlatego Związek Rzemiosła Polskiego proponuje, by rzemieślnicy mogli działać w formie spółki prawa handlowego, jeżeli działalność ta stanowi bezpośrednią kontynuację działalności w formie jednoosobowej działalności gospodarczej lub spółki cywilnej. Niestety podczas prac w sejmowej komisji propozycja ta została uznana za zbyt rewolucyjną. Rzemieślnicy nie wrócą jednak z Sejmu na tarczy. Udało się przeforsować w projekcie zapis pozwalający na wstępowanie w ich szeregi nie tylko mikro czy małych przedsiębiorców, lecz także średnich, czyli takich, którzy zatrudniają od 50 do 250 osób.

@RY1@i02/2015/189/i02.2015.189.21500010f.802.jpg@RY2@

Bój o definicję

JP

C2