Zasiłek dla poszukujących pracy

Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na pytanie sądu pracy z Norymbergi. Chodziło o rozwianie wątpliwości, czy urząd pracy może odmówić zabezpieczenia finansowego obywatelom innego państwa Unii. Niemiecki sąd doszedł bowiem do wniosku, że skoro państwo UE - zgodnie z dyrektywą dotyczącą swobody przemieszczania się obywateli Unii - nie musi udzielać świadczeń społecznych osobom nieczynnym zawodowo, to należy ustalić relacje tego wyjątku i zasady równego traktowania obywateli wszystkich państw Wspólnoty. Urząd dowodził bowiem, że dwóm skarżącym Grekom nie należało się zabezpieczenie dla pracowników, ponieważ krótkotrwała i dorywcza działalność zawodowa A. Vatsourasa nie zapewniała mu nawet środków do życia, a działalność J. Koupatantzego trwała niewiele dłużej niż miesiąc. ETS uznał jednak, że zawsze konieczna jest dokładna analiza tego rodzaju przypadków. Nie da się bowiem wykluczyć, że działalność taka jak skarżących może zostać uznana przez organy krajowe za rzeczywistą i efektywną. To zaś pozwoliłoby na przyznanie statusu pracownika i świadczeń określonych w prawie krajowym.

Trybunał rozpatrzył też możliwość odmówienia zasiłku tym poszukującym zatrudnienia, którzy nie mogą zostać uznani za pracowników. Przypomniał, że obywatele UE poszukujący pracy korzystają z prawa do równego traktowania, gdy ubiegają się o świadczenia ułatwiające dostęp do rynku pracy. I jedyne, co bezrobotny starający się o zasiłek musi udowodnić, to swój związek z rynkiem pracy. Może to uczynić, wykazując, że odpowiednio długo ubiega się o jakieś zajęcie w określonym państwie. Wynika z tego, że obywatele Unii, którzy wykazali rzeczywisty związek z rynkiem pracy innego państwa UE, mogą korzystać ze świadczeń pieniężnych, które niezależnie od ich kwalifikacji w ustawodawstwie krajowym mają na celu ułatwienie dostępu do rynku zatrudnienia.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk

Podstawa

Wyrok ETS z 4 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych C-22/08 i C-23/08 Vatsouras i Koupatantze/ARGE Nuernberg 900