Zawieszenie stosowania przepisów występowało już w orzecznictwie unijnym

Sprawa Factortame no. 2 dotyczyła części II the Merchant Shipping Act 1988. Ustawa ta przyznawała prawo do rejestracji statków wyłącznie brytyjskim właścicielom w rozumieniu sekcji 14 tego aktu, co uznano za uchybienie zobowiązaniom ciążącym na państwach członkowskich na mocy art. 7, 52 i 221 Traktatu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (dalej: Traktat EWG). Reakcja Komisji oraz Izby Lordów (ówczesnego sądu najwyższej instancji, odpowiednika dzisiejszego Supreme Court of England and Wales) była w pewnym stopniu podobna do obserwowanej dziś w Polsce. Zwracając się z dwoma pytaniami prejudycjalnymi do TSUE, brytyjski sąd (Divisional Court, Queen’s Bench Division) tytułem środka tymczasowego zawiesił ustawowe ograniczenia wobec podmiotów z innych państw członkowskich. Od postanowienia dotyczącego zawieszenia Secretary of State for Transport wniósł apelację, a sąd apelacyjny uchylił owo postanowienie, orzekając, że sądy krajowe nie są w posiadaniu takiej kompetencji. Jednakże ostatecznie Izba Lordów uznała za zasadny argument o zagrożeniu niepowetowaną szkodą, jaką ponieśliby apelujący przed sądem krajowym w przypadku niezastosowania środków tymczasowych – interim relief. W konsekwencji Izba Lordów zawiesiła stosowanie wątpliwych w perspektywie prawa wspólnotowego przepisów krajowych do czasu odpowiedzi TSUE. Rozpoznając problem kolizyjny, podkreśliła zarazem niekwestionowaną supremację parlamentu w systemie anglosaskim, zasadę niestosowania środków tymczasowych przeciwko Koronie oraz domniemania kompatybilności ustaw z prawem wspólnotowym do czasu orzeczenia w przedmiocie ich zgodności z prawem.