Sąd właściwy w razie apelacji

Zgodnie z art. 369 par. 1 kodeksu postępowania cywilnego apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Proszę jednak pamiętać, że strona skarżąca ma na to dwa tygodnie od doręczenia jej wyroku wraz z uzasadnieniem. Jeżeli jednak nie zażądał pan uzasadnienia wyroku w ciągu tygodnia od ogłoszenia sentencji, to termin do wniesienia pańskiej apelacji biegnie od dnia, w którym upłynął termin do żądania uzasadnienia. Gdyby jednak okazało się, że był pan stroną w postępowaniu uproszczonym i zrzekł się pan doręczenia wyroku z uzasadnieniem, to termin wniesienia apelacji biegnie od ogłoszenia wyroku (art. 508⁸ par. 2 k.p.c.).

Do określenia właściwego sądu, na rachunek którego strona musi uiścić opłatę od apelacji, konieczne jest sięgnięcie również do regulacji zawartych w art. 373 k.p.c. i art. 9 ustawy z 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Oznacza to, że za właściwy można uznać sąd, który rozpoznał sprawę w I instancji oraz sąd odwoławczy, uprawniony do rozpoznania apelacji.

Proszę też pamiętać, że apelację wnosi się bezpośrednio do sądu albo za pośrednictwem poczty, przy czym właściwe jest zaadresowanie przesyłki do sądu I instancji, który wydał zaskarżone orzeczenie, o czym mówi stare, ale ciągle aktualne orzeczenie SN. Przypomina ono jednocześnie, że nie jest istotne, kto złoży na poczcie takie właściwie zaadresowane pismo procesowe (może to być nie tylko strona, lecz także sąd II instancji, do którego niewłaściwie zaadresowano apelację. No i w wypadku wniesienia środka odwoławczego do niewłaściwego sądu (lub innego organu), termin do zaskarżenia odwołania jest zachowany tylko wtedy, kiedy np. apelacja zostanie przed upływem tego terminu przekazana sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie.

Podstawa prawna

Ustawa z 17 listopada 1964 r., Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 ze zm.)

Postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2008 r., V CZ 77/08

Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lutego 1975 r., IICZ 13/75

Postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 1978 r., I CZ 66/78