Bankowe kombinacje nie uzasadniają zadośćuczynienia

Sprawa dotyczyła sporu kredytobiorców z bankiem o ubezpieczenie kredytu hipotecznego z niskim udziałem wkładu własnego. Podczas obowiązywania umowy kredytobiorcy pozwali korporację, kwestionując zasadność pobierania opłat z tytułu ubezpieczenia. Sprawę wygrali, choć nie do końca było wiadomo w jakim stopniu. To znaczy w uzasadnieniu orzekający sąd poszedł dalej niż w sentencji wyroku. Bank kwestionował część orzeczenia, która znajdowała się w uzasadnieniu. W efekcie powodowie pozwali kredytodawcę raz jeszcze. I znów wygrali. I zapewne spór by się skończył, gdyby nie to, że bank wkrótce zażądał zapłaty kolejnej raty w takiej wysokości, jakby sądowych wyroków w ogóle nie było. Kredytobiorcy się zdenerwowali i pozwali bank o naruszenie dóbr osobistych. Zażądali zadośćuczynienia w wysokości 100 tys. zł za „naruszenie dóbr osobistych spowodowane pobraniem przez bank środków finansowych z konta powodów, ignorowaniem rozstrzygnięć zawartych w prawomocnych wyrokach, jak również kierowaniem do powodów pism mających na celu wprowadzenie ich w błąd co do znaczenia powyższych wyroków”. Powodowie wśród naruszonych dóbr osobistych wymienili m.in. wiarygodność kredytową. Sądy obu instancji jednak orzekły po myśli banku.