Nabycie własności przez zasiedzenie stwierdza sąd

Okres posiadania zleży od tego, czy posiadacz nieruchomości jest w dobrej, czy w złej wierze. W pierwszym przypadku posiadanie nieruchomości musi trwać dwadzieścia lat. Jeśli posiadacz jest w złej wierze okres wydłuża się do trzydziestu lat.

W dobrej wierze jest posiadacz, który jest przekonany o tym, że to on jest właścicielem, innymi słowy nie wie, że prawo własności nieruchomości przysługuje komuś innemu. Natomiast w złej wierze będzie posiadacz, który wie, że nie przysługuje mu własność, np. korzysta z nieruchomości sąsiedniej, wiedząc, że jej właściciel wyjechał za granicę i nie ma z nim kontaktu. W złej wierze będzie też osoba, która nie dołożyła staranności, żeby się dowiedzieć, komu przysługuje własność.

Prawo wymaga, żeby posiadanie nieruchomości było posiadaniem nieprzerwanym. Domniemywa się ciągłość posiadania, wystarczy udowodnić, że nabycie posiadania nastąpiło w określonym czasie i nadal trwa. Bieg terminu zasiedzenia rozpoczyna się z dniem, z którym nieruchomość zostaje objęta w posiadanie, tj. z dniem, kiedy osoba zaczyna nieruchomość użytkować. Czas potrzeby do stwierdzenia, że nastąpiło zasiedzenie, wydłuża się, w przypadku gdy właściciel nieruchomości jest niepełnoletni. W takiej sytuacji zasiedzenie może skończyć się dopiero z upływem dwóch lat od uzyskania pełnoletności przez właściciela.

Osoba, która była w dobrej wierze, posiadała nieprzerwanie nieruchomość przez ponad dwadzieścia lat. Według prawa cywilnego zasiedzenie następuje z mocy samego prawa, ale konieczne jest jeszcze stwierdzenie nabycia. W tym celu należy wystąpić do sądu rejonowego, właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości.

ewelina.stepien@infor.pl

Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. nr 16, poz. 93 ze zm.).